Badhuis Van Eyck: baantjes trekken in verhalen - Alexander Willocq

Het zwembad/badhuis Van Eyck is in Gent meer dan een begrip. Alleen al als oudste overdekte zwembad van België, spreekt het tot de verbeelding. Wie er kwam, weet er over te vertellen. In onze zoektocht naar deze vertelsels, klopten we bij mensen aan die lange tijd in het badhuis hebben gewerkt. Maar ook bij redders die er vandaag aan de slag zijn. Als vanzelf kwamen de verhalen bovendrijven.

Alexander Willocq was van 1965 tot 1970 cabinejongen en van 1970 tot 2009 redder. Hij blikt terug op die jaren.

Alexander: "We hebben hier eens een ware kakkerlakkenepidemie gekend. Grote, zwarte exemplaren waren het. Met sneeuwschoppen hebben we ze opgeschept en er tientallen vuilnisbakken mee gevuld. Toen Franske De Coster, een collega-redder, zijn boterkoek wilde opeten, beet hij zo’n kakkerlak middendoor. Omdat hij dit een delicatesse vond, heeft hij ook de rest van het beestje naar binnen gespeeld. Toen ikzelf achteraan in mijn zwembroek iets voelde kriebelen, trok ik van het verschieten mijn zwembroek in één ruk naar beneden. En dat voor een vol zwembad.

In de Van Eyck was het alle dagen feest. Het personeel durfde wel eens met zakjes water gooien. Zo lieten we op een keer de stoker, die boven aan de glazen luifel stond, een grote zak water naar beneden gooien. Toen we het afgesproken signaal gaven, kon hij van daaruit niet zien wie wij als slachtoffer hadden uitgekozen: twee schoolmeesters uit het Sint-Lievenscollege…

Onder het cabinepersoneel geraakten we het niet altijd eens wie de dienst mocht verzorgen aan de dameskant. Vooral de oudere dames waren gul met drinkgeld, zeker als we hun badpakje uitspoelden of hun cabine een extra beurt gaven. Ook een grapje vertellen kon wonderen doen. Het drinkgeld bedroeg soms meer dan ons weekloon.

De nonnen hadden hier een vaste dag en kwamen al om zeven uur ‘s ochtends. Op het fluitsignaal van zuster overste moest al het personeel zich terugtrekken in de cabines tot alle zusters tot hun kin in het water stonden. Dan pas mochten we weer op post. Hetzelfde ritueel herhaalde zich na afloop van het zwemmen.

In mijn 45-jarige loopbaan heb ik toch een 200-tal keer het water moeten induiken. Mijn eerste redding was een man van meer dan honderd kilo die ik er als tenger baasje heb uitgehaald. Onder groot applaus van mijn collega’s werd ik prompt aanvaard als redder."

Portret: Rudi Bogaerts

Ingesproken stem: Luk De Bruycker