Badhuis Van Eyck: baantjes trekken in verhalen - Robert Heyzak

Het zwembad/badhuis Van Eyck is in Gent meer dan een begrip. Alleen al als oudste overdekte zwembad van België, spreekt het tot de verbeelding. Wie er kwam, weet er over te vertellen. In onze zoektocht naar deze vertelsels, klopten we bij mensen aan die lange tijd in het badhuis hebben gewerkt. Maar ook bij redders die er vandaag aan de slag zijn. Als vanzelf kwamen de verhalen bovendrijven.

Robert Heyzak was van 1952 tot 1963 redder en van 1964 tot 1990 kassabediende. Hij blikt terug op die jaren.

Robert: "Depoortere en Dupuis, dat waren twee pretmakers die we hier dikwijls over de vloer kregen. Ooit zijn ze erin geslaagd een karper in het water te smokkelen. Op 1-2-3 ontstond er een spontane, collectieve klopjacht, want de vis liet zich niet zomaar vangen. Uiteindelijk hebben we het beest, murw van de chloor, met een visnet uit het bad gelicht en in de Schelde gezwierd. Nog geen twee weken later zagen we in ons zwembad in een flits een eend de kop boven water steken. We wisten meteen dat Depoortere en Dupuis gearriveerd waren.

In de jaren vijftig gold hier een systeem van gescheiden zwemmen: er was een dag voor enkel dames, een voor enkel heren en een voor gezinszwemmen. De woensdag noemden we ook wel de ‘hoerkesdag’, want dat was de vrije dag voor de Gentse meisjes van plezier. Die leerden we als redder goed kennen. Dermate goed dat we in onze uitgang op een avond een bezoek brachten aan één van die bars. Ik hoor het hen nog roepen zodra we binnenstapten: “Ah, onze redderkes zijn daar”. Meteen gooiden ze alle andere klanten buiten en trakteerden ze ons op een feest.

Vroeger hield een of andere geloofsgemeenschap hier op zondagvoormiddag bijtijds een doopfeest. Stel het je voor: het bad vol mensen met lange witte gewaden, een geestelijke in zwarte smoking en koorgezangen of vioolmuziek. De dopelingen werden op hun rug ondergedompeld. Ik kan je wel vertellen dat die natte gewaden nogal doorzichtig werden.

In het water is iedereen gelijk. Rang en stand vallen er met de kleren af. Zelfs een gouverneur komt dan spontaan een praatje met je slaan. Met de dokters en specialisten onderhielden de redders goede contacten. Als we eens iets mankeerden, kregen we in de kleedhokjes privé-consultaties, tot het uitschrijven van een voorschrift toe. Eén dokter kwam zelfs speciaal daags nadien terug met zijn stethoscoop voor verder onderzoek.

Een van de vaste bezoekers was een oude man die alsmaar vergeetachtiger werd. Steeds vaker zagen we hem uit zijn cabine stappen zonder zwembroek aan. Als we dan naar hem floten, duurde het een tijd eer hij het goed en wel door had. Op den duur moesten we aan zijn hokje postvatten en hem meteen weer naar binnen duwen als het weer eens zover was."

Portret: Rudi Bogaerts

Ingesproken stem: Luk De Bruycker