DE FAMILIE BERNADETTE: Christiane Soetewey en Marc Glorieux

In de reeks 'De Familie Bernadette' brengen we het verhaal van 100 jaar leven in de sociale tuinwijk Sint-Bernadette (1923-2023) aan de hand van getuigenissen van volbloed Bernadettes. Hierbij het verhaal van Christiane Soetewey en haar zoon, Marc Glorieux, naast Bernadettes ook echte Buffalo's.

Het is wat zoeken naar een vrije zitplaats in het huis van Christiane Soetewey en haar gezin. Zowat overal verspreid staan dozen, de ene al wat gevulder dan de andere, klaar voor de nakende verhuis. Geen gemakkelijke stap om te zetten, want Christiane woont intussen 40 jaar in de Bernadettewijk. Samen met haar man, Charles Glorieux, die ze steevast ‘mijne baas’ noemt en hun 6 kinderen, hebben ze hier een mooie, lange tijd beleefd.

In alle hoeken een stapelbed

Van oorsprong is het koppel niet van de Bernadettewijk. Christiane en Charles betrokken eerst met  hun eerste drie kinderen een klein huisje in de Stropwijk. Ze woonden er allemaal samen in één kamertje. De laatste drie zijn geboren in de Bernadettewijk. “Ik weet nog dat ik 13 jaar was toen we hier in de wijk kwamen wonen”, vertelt Marc Glorieux, Christianes oudste zoon.

In totaal woonden ze met acht in het huisje. Moeilijk, maar het lukte wonderwel. In de ene kamer sliepen er twee kinderen en in de andere vier. “We hadden stapelbedden geplaatst in de slaapkamers, één in iedere hoek”, licht Christiane toe. Zij sliep met ‘hare baas’ in de kamer vooraan.

Tuinmannen van dienst

Toen het gezin in de Bernadettewijk neerstreek, hadden de huisjes nog allemaal een voortuin. Christiane en haar zonen vonden dat echt een pluspunt. Christiane: “Het waren kleine hofjes met bloemen, heel kleurrijk, waardoor ze de wijk een leuke sfeer meegaven. Jammer dat die verdwenen zijn.”

De tuintjes bleken niet alleen leuk om naar te kijken, maar ook om in de werken. Vooral de zonen Peter en Marc wisten er zich in uit te leven. Het gras afrijden bij oudere buren stond wel vaker op het programma. Vele buren hier noemden hen ‘de mannen van het onderhoud’. Het was een serieuze bezigheid. “Ik denk dat ik de tuin nog het meest van al ga missen”, geeft Marc grif toe. “Het huis waar we nu naartoe trekken, heeft geen tuin, dat is zo jammer.”

Het sociale leven van de familie Glorieux

De tuinen zijn niet het enige wat ze gaan missen. De familie was ook actief lid van de Dekenij Bernadette. “Wie op zoek was naar sfeer of gezelligheid, was bij de dekenij altijd aan het juiste adres”, lacht Christiane. Er viel altijd wel iets te beleven op een feestdag. “Was het Sinterklaas, dan kwam de Sint langs met pakketjes aan de deur”, vertelt Marc. “Al wie jonger was dan 13 jaar, kreeg dan een zak vol snoepgoed, een gift van de dekenij.” Daarnaast stond de dekenij ook in voor de vele wijkfeesten. “Dat waren mijn favoriete dagen”, lacht Christiane. “Er was veel volkse sfeer toen op straat. Iedereen kwam naar buiten en er werd veel gelachen en gepraat.” Het gezin nam ook deel aan de rommelmarkt die op die dagen werden georganiseerd. Iedereen stond dan buiten met een kraam vol spullen. “Deelname kostte slechts 1 euro en in ruil had je er een hele dag plezier voor”, verzekert Christiane.

Naast het actief lid zijn van de dekenij, trok het gezin ook vaak met een grote groep bewoners uit de wijk op vakantie. Telkens met een Europese bestemming, zoals Oostenrijk of Tsjechië. De groep bestond naast Bernadettes ook uit mensen uit andere wijken.

Bernadette Buffalo en fanfare

Je kan er niet naast kijken: het huis van Christiane is versierd met vlaggen van AA Gent. Het begint al bij het raam aan de straatkant. Hier wonen duidelijk Buffalo’s. “Gaan supporteren voor blauw-wit was ook een typische uitstap die we vroeger maakten”, vertelt Christiane. “Samen met de buren gingen we dan naar de wedstrijden kijken. Het vervoer gebeurde met een autobus.”  

Voetbal kijken en supporteren bleken trouwens niet de enige hobby van de familie. Zo was Marc ook actief lid van de plaatselijke fanfare. Hij speelde er trommel. Trots trok hij dan mee met het korps door de Bernadettewijk om er de sfeer te bepalen.  

De kindertijd van de kinderen

De kinderen van Christiane en Charles blikken gelukkig terug op hun jaren in de Bernadettewijk. Sommige van hen liepen zelfs school in de wijk. “Het was een degelijke school met goede leerkrachten,” beweert Christiane. “Vele vrienden van de kinderen gingen ook naar die school en het was gemakkelijk voor ons, want dichtbij.” Maar natuurlijk liepen de kinderen niet enkel school in de wijk, ze haalden ook wel het nodige kattenkwaad uit, hoe kon het anders? Ze speelden en ravotten samen op verschillende pleintjes. Marcs beste vriend woonde ook in de wijk. “We voetbalden vaak samen, het was tof om zo een goede vriend dichtbij te hebben”, vertelt Marc.

De melkboer

“We hebben hier 40 jaar gewoond. De tijd dat er ook winkeltjes waren in de voorkamers van sommige huizen in de Bernadettewijk, hebben we niet gekend”, getuigt Christiane. Wel waren er verschillende zaken in de voorstraat, zoals 2 apothekers en de zuivelwinkel. De melkboer kwam hier wekelijks melk brengen tijdens zijn ronde. Die gebruikten we vooral voor het maken van pap voor de kinderen.”

Het vertrek

De verhuisdozen zijn goed gevuld en alles ten huize van Christiane en Charles staat klaar voor vertrek. “Gelukkig trekken we naar een buurt waar nog veel andere Bernadettes wonen. Zo voelen we ons direct een beetje thuis”, zegt Christiane met een gerust gemoed. Maar hoe dan ook zal het afscheid niet gemakkelijk zijn voor dit gezin. Zeker omdat drie van de zes kinderen nog thuis wonen. En ook Marc ziet een lichtpuntje: “Gelukkig is er pleintje in de buurt waar we gaan wonen. Op die manier heb ik toch een beetje het gevoel over een tuintje te beschikken. Ik heb ook gehoord dat je er mooi kan wandelen, dus dat is goed.”

En hoe positief het gezin de zaken probeert te benaderen, gaat er ook veel verdriet gepaard met het nakende vertrek. De sfeer, de tuinen, de buren, het huis,… ze gaan het allemaal hard missen. Het afscheid zal niet gemakkelijk zijn voor het gezin. “In de 40 jaar dat ik hier gewoond heb, heb ik me altijd een rasechte Bernadette gevoeld,” vertelt Christiane trots, “Het is een echte familie voor mij. En dat zal zo in mijn herinnering altijd blijven.”

 Foto: Karen Simal