DE FAMILIE BERNADETTE: Nasuh Kurudere

In de reeks 'De Familie Bernadette' brengen we het verhaal van 100 jaar leven in de sociale tuinwijk Sint-Bernadette (1923-2023) aan de hand van getuigenissen van volbloed Bernadettes. Hierbij het verhaal van Nasuh Kurudere, die dankzij het voetbal zich opgenomen wist in de Bernadette-gemeenschap.

Nasuh vertelt ons nog altijd even gepassioneerd over zijn tijd hier in de Bernadettewijk. Hoe hij hier zo goed is opgevangen toen hij hier aankwam als allochtone jongen die amper Nederlands sprak. Hij is hier uitgegroeid tot een echte Gentenaar en heeft hier vrienden voor het leven gemaakt. “Ik ben de mensen uit de Bernadettewijk nog altijd enorm dankbaar dat ze mij hier zo goed hebben opgevangen.”

Alles begon toen een oom van  Nasuh vanuit Turkije naar Gent immigreerde om daar te werken en zijn familie in Turkije zo te kunnen ondersteunen. Gaandeweg bouwde hij hier een leven op, trouwde en kreeg kinderen. Op dat moment kon hij zijn familie in Turkije niet langer onderhouden, dus vroeg hij Nasuhs vader, Sakir, om ook naar hier te komen. Zo belandde Sakir in de Gentse Huidevettersstraat bij vrienden. Daarna kwam de rest van Sakirs gezin over.

Vrienden en voetballen in de Bernadettewijk

Nasuh: “Ik was de jongste van het gezin. Tussen 1976 en 1977 kwam ik hier toe, amper 1 of 2 jaar oud. Tot mijn 9 jaar woonde ons gezin in de Karel Mirystraat nummer 2. Al die tijd ging ik in de Sleepstraat naar school. Die was bijna volledig Turks, daar zaten maar een paar Belgen. Mijn Nederlands bleef daardoor ondermaats.” In 1984 verhuisde Nasuh met zijn gezin naar de Sint-Bernadettestraat nummer 9. “Daar ging een hele nieuwe wereld voor mij open”, getuigt Nasuh.

In het 3de leerjaar kwam Nasuh terecht in het schooltje in de Bernadettewijk, bij juffrouw Michelle. Nasuh: “Ik had een serieuze achterstand, mijn Nederlands was heel slecht. Maar ik werd hier met open armen ontvangen. Ik heb hier meteen vrienden kunnen maken, zij gingen allemaal voetballen aan de overkant van de straat. Omdat ik zelf dolgraag voetbalde, volgde ik al snel hun voorbeeld en liet ik mij daar ook inschrijven.”

Whitestar: 1 grote familie

“De mooiste dag van mijn leven was toen ik mocht beginnen voetballen bij SC Whitestar”, vertelt Nasuh met een glimlach. “Ik was daar content en werd er aanvaard , die ploeg was echt één grote familie. Toen was het ook nog zo dat, eens je je bij een bepaalde voetbalclub inschreef, je daar heel je carrière bleef. Elke dag was ik daar te vinden, nooit heb ik een training gemist. Ik moest gewoon de straat oversteken (lacht). Ik ben daar gebleven tot de kantine op een dag is omgewaaid. Dat zat zo: eind jaren ‘80 werd de toenmalige kantine door een hevige storm met de grond gelijkgemaakt. “Dat was een groot drama toen, de club was hierdoor helemaal ontregeld”, herinnert Nasuh zich. “Dan zijn we onze wedstrijden gaan spelen in de Offerlaan, waar we een paar jaar zijn gebleven. De club is toen jammer genoeg op de sukkel geraakt, mede door een aantal onbekwame voorzitters. Daarna is er zelfs fraude bij komen kijken. Gelukkig heb ik de gouden jaren van de club nog mogen meemaken.”

In de jaren zeventig schopte Nasuh het tot basisspeler in de eerste ploeg. Nasuhs ogen gingen open. Met zijn grote broers voetballen was altijd al zijn grote droom geweest. Al heeft dat niet lang mogen duren en had Nasuh op nog veel meer jaren gehoopt.

‘t Bierfonteintje

Nasuh: “Iedereen uit de Bernadettewijk trok naar café Bierfonteintje, van de melkboer tot de wijkagent. Om 9 uur ‘s ochtends stonden de stamgasten daar al voor de deur. Dan deed Jacqueline, de eigenares, open. Elke vrijdagavond werd er biljart gespeeld en iedereen trakteerde elkaar daar. Je kon er gemakkelijk dronken worden zonder een frank te hebben bovengehaald. Ik heb daar zelfs Gents leren praten”, lacht Nasuh.

De eigenaar, Fons Verkimpen, woonde aan de achterkant van het café en was een fervente liefhebber van de duivensport. “Die discipline was voor mij heel nieuw, hoe dat allemaal echte kampioenen waren die duiven. De zoon van Fons schopte het zelfs tot kampioen duivenmelker. Achteraf bleek dan dat ze die duiven doping hadden gegeven. Toen zijn ze daar binnengevallen en hebben ze daar staaltjes van de uitwerpselen van die dieren meegenomen”, vertelt Nasuh geamuseerd.

Frankie

“Alles in de Bernadettewijk was gelinkt aan elkaar: het voetbal, de cafés, het schooltje”, weet Nasuh. “Franky Verschelden is een naam dat mij altijd is bijgebleven”, lacht Nasuh. “Hij was echt een voetbaltalent. Wanneer we tijdens een wedstrijd achter stonden, riepen we Franky ter hulp. Hij was dan aan het kaarten en pinten aan het drinken in het café tegenover het voetbalplein. Franky stoof dan het veld op, maakte vlug een paar goals, zodat we weer even voort konden.”

Evolution

In het jeugdhuis Evolution, naast café Nova en in de fuifzaal erachter hielden Nasuh en zijn vrienden fuiven. Die konden wel eens uitlopen. “Eén keer na zo’n fuif ben ik zelfs wakker geworden midden in de wei hierachter”, lacht hij. “Het was ochtend toen ik mijn ogen opendeed en stond er oog in oog met een koe. Dat waren nog al eens fuiven toen.”

Schooltje

Nasuh betreurt dat de wijk zal worden afgebroken. Heel zijn jeugd speelde zich hier af. Dat het schooltje mag blijven staan en zelfs uitbreiding krijgt, doet hem wel zichtbaar deugd. Nasuh: “Ik weet nog dat toen ik hier aankwam, mij een turnzak en een zwemzak werd gegeven. Ik dacht toen: ‘Amai, ik ben hier in een rijke school beland’. Ja, ik vond dat toch de max.” 

Portret: Sam