DE FAMILIE BERNADETTE: Wim Marievoet (°1967)

In de reeks 'De Familie Bernadette' brengen we het verhaal van 100 jaar leven in de sociale tuinwijk Sint-Bernadette (1923-2023) aan de hand van getuigenissen van volbloed Bernadettes. Hierbij het verhaal van Marievoet, de bezieler van de jeugdclub Evolution.

Een zeker eilandgevoel is de Sint-Bernadettewijk nooit vreemd geweest. Een gevoel dat zeker werd versterkt door de poortgebouwen, als ‘bewakers’ die de wijk afschermden van de buitenwereld. Opgroeien in die enclave moet bijzonder zijn geweest. Jongeren kenden elkaar door en door. Een zinvolle jeugdwerking opzetten werd hier de roeping van Wim Marievoet. Zijn Jeugdhuis Evolution met de roemruchte oudejaarsavondfuiven, begin jaren 90 werden een begrip tot ver buiten de Bernadettewijk. 

Wim groeide op in de Sint-Bernadettestraat, de zogeheten ‘voorstraat’ en dat op 2 verschillende adressen. Zijn ouders wonen er vandaag nog altijd. Zelf ruilde Wim in 2003 Gent in voor Lokeren.

De naaisters van de Bernadettewijk

Wims grootouders waren van de kanten van de Lourdeswijk. Zijn ouders, André Marievoet en Yolanda Poelman, leerden elkaar kennen tijdens de filmvertoningen en bals in zaal Nova en huwden later in de basiliek van Oostakker.” Wim: “Mijn moeder was naaister van beroep en bouwde haar passie ook uit tijdens haar vrije tijd. Zo startte ze destijds met drie vrouwen uit de Bernadettewijk een naaiwerkatelier op. Activiteiten bestonden uit haakwedstrijden en het vervaardigen van bedspreien, tafelkleedjes, handdoeken tot en met pluchen beesten.” Ieder jaar, tijdens het 1ste weekend van oktober, organiseren deze Bernadettes een handwerkbeurs in de kring. De opbrengst gaat naar parochiale werken in de wijk. En ook de werking van de naaiclub gaat onverminderd verder, met wekelijkse bijeenkomsten op donderdag.

Wims vader, André, was een verdienstelijk biljarter bij BC Metro aan het Sint-Pietersstation. “Echt wel de Raymond Ceulemans van de Bernadettewijk”, lacht Wim. “Ooit werd hij Belgisch kampioen bij de amateurs. Ik zie hem nog thuiskomen met zijn prijzen: een mixer, een klok of een koffiezet.”

Rustige kinderjaren, ruige tienerjaren

De eerste vier jaargangen van de lagere school werkte Wim af in de jongensschool aan de Nova. Daarna stapte hij over naar Glorieux, waar broeder Pol een fenomeen was en vervolgens naar de zusterschool, die verbonden was aan de meisjesschool van Lourdes.

Als kind beleefde Wim aanvankelijk een onbezorgde jeugd. “Op het voetbalveld speelden we vaak wedstrijdjes met de kinderen uit de blokken en raapten we noten in de toen nog afgesloten tuin van de gravin, wat verderop in de Bernadettestraat.

Later, als tiener, werd de sfeer iets ruiger. De tieners lieten hun aanwezigheid vooral opmerken met hun bromfietsen. “De meesten reden rond met ofwel een Peugeot ofwel een Honda (Camino of Amigo)”, herinnert Wim zich nog goed. “Zelf stond ik bekend als ‘Wim Camino’. Ik had het geluk dat mij vader een automecanicien was. Daarnaast had je het opmerkelijke duo Gino (paarse Camino) en Johan (gele Peugeot 104), die constant rondreden in de wijk. In totaal waren we toch met zo’n 20 gasten”, weet Wim. “Ja, we zorgden in die tijd wel voor wat lawaai op straat”, blikt Wim lachend terug. Wie ook een brommertje had, was Nico, de zoon van Fons Verkimpe en Jacqueline, de voormalige uitbaters van café Bierfonteintje. Zij deden echt wel meer dan enkel café houden. Zo was er aan het café een voetbalploeg, een biljartclub en een duivenmaatschappij verbonden.

De Bernadettewijk was ook wel gekend om haar stoer karakter. “Ik herinner me de bende van de blokken”, vertelt Wim. “Dat waren geen doetjes. Twee broers hielden toen de wacht aan de poortgebouwen van de wijk. Je kwam hier als buitenstaander niet zomaar binnen.  En al zeker niet als je afkomstig was uit andere Gentse wijken, zoals het Van Beverenplein, de Brugse Poort, het Rabot of Nieuw Gent.”

Jeugdhuis Evolution

De Bernadettewijk had al in de jaren zeventig een jeugdhuis dat actief was in zaal Nova en later verhuisde naar het kasteeltje van de gravin. Wim: “Het ging om een uitloper van de scoutsgroep Bernadette en droeg bijgevolg een katholieke stempel. Toen het jeugdhuis het in 1986 voor bekeken hield, zag ik mijn kans schoon en heb ik de hele platencollectie opgekocht. Ik was in die jaren al een fervent muziekliefhebber.” En van het een kwam het ander. In 1989 stampte Wim een discobar uit de grond en begon hij plaatjes te draaien in café Nova.

Toen ze aan het nadenken waren wat ze dat jaar met de jongeren konden doen voor oudejaarsavond, kwam Wim op het idee om de Nova-kring af te huren voor een fondue-avond. “We mikten op een 20-tal eters, met erna een fuifje”, lacht Wim. “Maar het nieuws verspreidde zich als een lopend vuur en na middernacht zat de kring met meer dan 120 feestvierders stampvol. Zelfs pastoor Dries, een zeer progressief figuur in die tijd, was van de partij.”

Tijdens een etentje met 20 vrienden borrelde het idee op om regelmatig een fuif te organiseren voor de jeugd in de Nova. “Zo ontstond Jeugdhuis Evolution”, schetst Wim. Er werd een bescheiden bedrag gevraagd als lidgeld, T-shirts met een nieuw logo werden gedrukt en een maandblad met activiteitenkalender zag het licht. “Voortaan zouden we eenmaal per maand, op vrijdagavond een fuif organiseren in de kring”, licht Wim toe. “We richtten ons ook naar de jongeren uit de blokken en hun ouders. Vrijwilligers sloten zich bij ons aan en we zagen onze jeugdwerking groeien. In onze hoogdagen telden we tot meer dan 500 leden. Die opgang werd mee mogelijk gemaakt door de enorme inzet van kompanen, zoals Tommy , Mario (Pinne), Danny (de Vito), Nico, Kim, Baza, toogouders Rita, Gerard, Marina en Chris.” Dat maakte dat de fuiven letterlijk uit hun voegen barstten. De kring werd te klein en er werd uitgekeken naar de ruimere Nova-zaal. Wim: “Op oudejaarsavond telden we tot 1.500 feestvierders, waaronder 360 eters. Geef toe: dat waren geen kleine activiteiten meer.”

Na de fuiven de uitstappen

Het succes van de fuiven maakte dat de jeugdwerking een financiële reserve kon opbouwen. “Daarmee wilden we iets zinvol doen”, legt Wim uit. “We kwamen op het idee om uitstappen te organiseren, zodat we met de jeugd eens buiten de grenzen van de wijk zouden komen. We zijn bewust klein begonnen en richtten ons tot jongeren van 15-16 jaar. Zelf was ik toen 25 jaar. Met een gehuurde bus trokken we naar Aqualibi en Bobbejaanland.  De bus, die ons toen 9.000 BEF kostte, bood plaats aan 54 personen. Voor 75 BEF kon men mee voor een hele dag plezier, wat best goedkoop was. Bleek dat we ons wel hadden miskeken op de interesse. Al snel dienden we een 2de bus in te leggen die ook vol geraakte. Door de prijs laag te houden, slaagden we er toch in om de jeugd van de Bernadettewijk eens van straat te houden.”

Later volgden nog uitstappen, onder meer met de trein naar zee. En ook tijdens de kermisfeesten in de Bernadettewijk, liet Jeugdhuis Evolution zich opmerken, verzekert Wim. “Ja, ik herinner me nog goed hoe we op het voetbalveld een groot plastieken zeil lieten aanrukken dat we volledig insmeerden met bruine zeep voor een wedstrijdje glijden. Ik kan je verzekeren: dolle pret jong!”

Het succes van Jeugdhuis Evolution duurde tot eind 1995, begin 1996. Het einde kwam er kort nadat een van de leden zwaar had aangestuurd op de opstart van een eigen voetbalploeg, waarbij het jeugdhuis diende op te draaien voor de zware werkingskosten. Een ultieme poging tot hervorming van de vereniging, met naamswijziging tot Revolution mocht helaas niet baten. Maar waar niet aan kan worden getwijfeld, is dat Wim Marievoet met zijn Evolution voor veel jongeren uit de Bernadettewijk een rol van betekenis heeft gespeeld. 

Foto: Bernadette Vandevelde