DE FIESTE OP DE VLASMARKT!

DE FIESTE!

 Min of meer per ongeluk kwam ik in 1991 met vriend Ferdinand voor de eerste keer op De Gentse Fieste terecht en we waren meteen verkocht. Een heerlijk festival, dat in juli tien dagen lang in De Kuip (het oude centrum van Gent in dit geval) gehouden wordt, eindigend op de tweede maandag, door de Gentenaren zelf teleurgesteld, maar berustend benoemd als ‘De Dag van de Lege Portemonnees’ (met zachte g lezen). De 10-daagse had haar eerste editie al in 1843, toen het natuurlijk nog een lokaal feest was, maar in de loop van de tijd is het steeds groter (te groot?) geworden en komen mensen vanuit de hele wereld naar de stad om zich te laten onderdompelen in het feestgedruis. Het aanbod gaat alle kanten op; van film naar theater, van kermis naar tentoonstellingen, van muziekconcerten naar dance-fuiven. enz. enz. Natuurlijk is dit alles overgoten met een sausje van die kenmerkende Vlaamse bourgondische levensinsteek, waar ze daar patent op lijken te hebben. Het gebeuren speelt zich grotendeels op straat af en juist daarom is het het leukst om door de binnenstad te slenteren en je te laten verrassen door waar je dan ook maar tegenaan mag lopen. En nu komt het; geruchten gaan dat het vanaf de eerste editie nog nooit geregend heeft tijdens de Feesten! De meest voor de hand liggende aanname is dat dit een geste van Jahweh, Allah en de rest van het godenspul is om zo hun goddelijke waardering te tonen voor dit initiatief.

Dus wat doe je?; je sjokt gewoon een eind van je af en als je d’r aan toe bent, pak je een terrasje voor wat lekkers of strek je je kuiten met de rest van de gelijkgestemden in een parkje of aan de waterkant van de Leie. Als het donker wordt, duik je onder in het nachtleven in één van de vele gevarieerde kroegen, of slenter je je weer helemaal suf om te eindigen op de Vlasmarkt waar superstar DJ’s goesting hebben om jou samen met de andere boys and girls over de ochtendgloren-streep heen te trekken.

In, pak’m beet, 1999 was ik met vriend Rob na een lange, warme dag en nacht natuurlijk weer op de Vlasmarkt beland waar het uiteindelijk tijd werd voor de zwoele zomernacht om plaats te maken voor het ochtendgloren. Maar dat was niet de enige verandering die er gaande was; de sterrenhemel transformeerde langzaam maar zeker in dreigende, donkere bewolking die niet veel goeds voorspelde.

De DJ-broeder van dienst zag de bui ook al hangen en gooide de ene na de andere break in de strijd om zo te proberen zijn jongens en meisjes bij elkaar te houden, maar het onvermijdelijke bleek onvermijdelijk; midden in één van de vele breaks net voorafgaand aan de drop barstte de hemel open en warme zomerregen kletterde op de uitgelaten menigte neer, die dit letterlijk met open armen ontving en er was niemand die zich zich door Jaweh, Allah en de rest van de (weer)goden klein liet krijgen en de ‘dansvloer’ verliet. Werkelijk overal om me heen zag ik alleen maar gelukkige gezichten, want iedereen wist; omarm dit moment, want het komt, zeker en vast, nooit, maar dan ook echt nooit, meer terug. Terwijl ik dit typ realiseer ik me dat je erbij moet zijn geweest om het te geloven; de toevalligheid lijkt bijna onmogelijk….

Maar nu, meer dan 25 jaar later, denk ik nog regelmatig licht glimlachend terug aan dat magische moment van totale euforie op dat fijne plein in die mooie stad in de wetenschap dat er ergens op de wereld men and women zijn, die ook gelukzalig deze herinnering koesteren als een lief, warm, zacht, onverwacht, maar zeer welkom zomerbuitje.