De zomer van de Neptune - Hugo (°1937) en Mieke (°1968) Suys

Hugo Suys: “Heel dikwijls ging ik met mijn 5 kinderen zwemmen in de Neptune, zelfs als het water maar 12 graden warm was. Op zulke dagen hadden we het zwembad voor ons alleen, zalig was dat.”

Mieke Suys: “De afstanden bij die doortochten varieerden van 500 meter tot enkele kilometers. Het water was ook daar erg koud. Omdat wetsuits in die tijd nog niet bestonden, smeerden we ons lichaam in met een dikke laag uiervet. Maar die koude heeft ons ook gesterkt. In die zin vormde de Neptune voor ons het gedroomde oefenterrein vlakbij huis.”

Je hebt zo van die gezinnen die een gedeelde passie in het genetisch materiaal dragen. Laat sport die passie zijn van de familie Suys uit Wondelgem. Met vader Hugo Suys als koploper-coach, moeder Monique als toegewijde supporter voor het leven en een vurige, 5-koppige ploeg van kinderen in de aanloop. Met recht en rede ooit uitgeroepen tot sportiefste gezin van Wondelgem. Met de Neptune op loopafstand hadden de Suyskes het gedroomde decor om kampioenen te kweken. Met de nodige volharding en wilskracht lieten ze dat ook niet na.

Toen Hugo Suys, die aan de Ganzendries opgroeide, de jonge Noord-Franse Monique Steppé ontmoette, werden ze een stel. Ze trokken in 1963 naar het landelijke Wondelgem, in wat toen nog de Kerkstraat heette (nu: Sint-Markoenstraat). Na 7 jaar (1970) kozen ze voor een vaste woonst in de Egelstraat, waar ze vandaag, 51 jaar later, nog altijd wonen. De vele ingekaderde foto’s aan de muur, etaleren een rijk gevulde familiegeschiedenis.

Hugo: “Ik heb dit huis hier in de Egelstraat (vroeger Gellinck de Wallestraat) grotendeels zelf gebouwd, vooral na mijn werkuren en tijdens de weekends. Een voor die tijd toch vooruitstrevende woning, want stevig geïsoleerd en met elektrisch aangestuurde vloerverwarming. Als bouwkundig ingenieur/landmeter had ik wel de nodige technische inzichten. Oudere bewoners spreken mij hier nog wel eens aan als Menier de landmeter.”

Het tuinpad van mijn vader

“In de jaren 60 bestond Wondelgem enkel uit de kerk en de Kerkdries met de onmiddellijke omgeving”, beschrijft Hugo. “De rest bestond uit landbouwgrond en boerderijen, waarvan er vandaag nog maar een paar overblijven. Wondelgem had een meer dorps karakter en telde maar enkele duizenden inwoners. Vandaag is dat een veelvoud geworden. Parkstad I, de verkaveling waar wij in wonen, werd de eerste van een lange reeks.”

Mieke: “Als kind hadden we hier achter ons huis een weide met koeien en paarden van boer De Weerdt, die tot aan ons tuinhek kwamen. Daar gingen we alle dagen spelen met kinderen uit de buurt. Soms lieten we stiekem de koeien los lopen en gingen we dat melden bij de boer, die ons daarvoor bedankte en trakteerde met snoep. De grote boerenkar hiernaast was het speelobject van de buurt. Het was hier altijd de zoete inval, alle kinderen kwamen vlot over de vloer bij de Suyskes.” Eigenlijk zat bij Mieke lopen er al van kindsbeen af in. Ze liep achter de eenden en de ganzen en later ook achter de jongens aan.

Met de fiets naar de Neptune voor de modeshows

Vandaag worden kinderen overspoeld door een vloedgolf van vrijetijdsaanbod, maar dat was in de naoorlogse periode in Gent wel anders, weet Hugo. “Als kind hadden wij enkel de sport om ons te ontspannen. Vanuit de stationsbuurt ging ik met mijn vrienden tot 3 keer per week trainen bij atletiekclub Ajax aan het Van Beverenplein. We verplaatsten ons als tieners hiervoor met een eigenhandig geassembleerde fiets.” Ook de recent geopende Netpune in het verre Wondelgem was voor de jongens geen brug te ver. Hugo: “Een openluchtzwembad trok ons, tieners, sterk aan. Ik herinner mij vaag dat daar modeshows werden gehouden, en dat we vooral erg nieuwsgierig waren naar wat er zoal onder die kleren van de modellen te ontdekken viel.”

Een leven in het teken van lopen en zwemmen

Hugo was van kindsbeen af van het sportieve type. Oud-burgemeester Lauwers van Wondelgem was ooit trainer van atletiekclub Ajax aan het Van Beverenplein. Hij richtte ieder jaar in zijn gemeente een veldloop in. Het maakte dat Hugo gaandeweg meer en meer gebeten werd door de loopmicrobe. “Ik liep vooral de 800 meter, de 3.000 meter en de veldloop”, licht Hugo toe.

Met de komst van de eigen kinderen kwam ook het zwemmen in het leven van Hugo. Mieke en haar broers en zussen leerden zwemmen in de Rooigem en vanaf de leeftijd van 7 à 8 jaar startten ze er alle 5 met competitiezwemmen. “Zwemmen was ons leven”, geeft Mieke vol overgave mee. “Als lid van de zwemclub VZG gingen wij toch 3 à 4 maal per week trainen in de Rooigem”. Op een bepaald moment werd Hugo trainer, terwijl zijn vrouw Monique zich over de kleuters in het kleine bad ontfermde.

En zo kwam van het een het ander. Voorzitter De Muynck van de zwemclub vroeg Hugo op zeker moment om toe te treden tot het bestuur, wat hij ook deed. Hij zou er een vaste waarde worden.

Later stapten Mieke haar zus Veerle en vader over naar S.O.S., de nationale zwembond, waar Michel Louwagie, ooit Belgisch kampioen rugzwemmen, de nationale hoofdtrainer was. Gaandeweg kwam de lat steeds hoger te liggen.

De Suyskesdagen in de Neptune

Hugo: “Heel dikwijls ging ik met mijn 5 kinderen zwemmen in de Neptune, zelfs als het water maar 12 graden warm was. Op zulke dagen hadden we het zwembad voor ons alleen, zalig was dat.

Ik zwom toen mijn gebruikelijke 1.000 meter en kwam er altijd als 1ste uit. Tot op een zekere dag ik met alle kinderen samen het bad in dook en ik een voor een door hen werd ingehaald. Dat heeft mij toen toch wel doen opkijken. Toen we klaar waren met zwemmen, liepen we met zijn allen gewoon nog nat naar huis, ikzelf meestal met een kind op de schouder. De dikke badjas en de warme chocomelk deden ons dan veel deugd.

Ook Mieke kan zich de koude nog levendig voor de geest halen. “Het koude badwater in de Neptune was te wijten aan de continue toestroom van sterk stromend vers water dat door een dikke buis rechtstreeks in het bad werd aangevoerd”, licht ze toe. “Na een renovatiebeurt hebben ze dat nog proberen te verhelpen door een stelsel van zonverwarmde waterbuizen op de kleedhokjes te plaatsen, wat toch maar een minimaal verschil maakte.” Wat er ook van zij, tegen die koude was Mieke wel bestand. “We speelden altijd buiten, ook tijdens de winter. En het hele jaar door jogde ik mee met mijn pa, waardoor ik wel een en ander gewoon was.

Wat Mieke ook nooit zal vergeten en wat ze een zeer jammere zaak vond, is het feit dat het zwembad enkele millimeters tekort kwam om in aanmerking te komen voor officiële competitiewedstrijden.

Redders in lichte roes

“De sfeer in de Neptune was altijd erg plezant”, herinnert Mieke zich. “Als kind hebben we daar veel gespeeld. Ik zie nog zo de cafetaria met het terras en het snoepkraam voor mij. Ook de ligweide was altijd de moeite en een ontmoetingsplaats voor vrienden en buren. Veel mensen uit onze straat trokken te voet mee richting Neptune.

Ook de redders bepaalden mee die sfeer. Hugo: “Onder de redders werd er in die jaren duchtig een aperitief genuttigd. Soms verkeerden ze in een lichte roes tijdens het toezicht, wat in die jaren nog door de beugel kon.”

Van de Neptune naar de doortochten in open water

Later, toen de Suyskes het baantjestrekken wat beu geraakten, schakelden ze over naar de discipline van het openwaterzwemmen en namen ze tijdens de zomermaanden deel aan de zogenaamde ‘doortochten’. “Mooie tijden”, klinkt het bijna in koor. “Dan namen we onze tentjes mee waarin we ons konden omkleden”, vertelt Mieke. “Die wedstrijden, zowel in schoolslag als in crawl, vonden zowat overal in het land plaats. Gezellige uitstappen voor het gezin waren dat. Iedereen bracht zijn picknick mee en we speelden samen met de kinderen van andere deelnemers van onze club. Gedurende de hele zomerperiode troffen we mekaar ieder weekend. Daar zijn vriendschappen uit voortgekomen die vele jaren hebben standgehouden, ook met leden van andere clubs.”

De afstanden bij die doortochten varieerden van 500 meter tot enkele kilometers. “Het water was ook daar erg koud”, lacht Mieke. “En omdat wetsuits in die tijd nog niet bestonden, smeerden we ons lichaam in met een dikke laag uiervet. Maar die koude heeft ons ook gesterkt. In die zin vormde de Neptune voor ons het gedroomde oefenterrein vlakbij huis.”

Tweemaal Olympische Spelen triatlon

Intussen werd de sportlat ten huize Suys almaar hoger gelegd. Na het competitiezwemmen indoor en de doortochten in open water kruiste een nieuwe uitdaging hun pad, die van de kwart triatlon. “De dag na een doortocht in open water heeft Mieke zich laten overhalen om deel te nemen aan zo’n wedstrijd”, licht Hugo toe. “Omdat ze toen nog geen eigen koersfiets had, heeft ze er snel een geleend die haar min of meer paste.” Mieke: “Ik ben er meteen geëindigd als 1ste junior en als 3de dame. Zo ben ik snel beland in de triatlonvereniging van Politie Gent. Onder impuls van figuren als Chris De Graeve, Robert Accoe en Marc De Buck ben ik met hen beginnen mee te trainen.” Voor haar looptraining was Mieke verbonden aan Standaard Ajax Gent. Het fietsen werd een nieuwe discipline waar ze zich op moest toeleggen. Mieke: “Met mijn spaarcenten kocht ik mijn 1ste koersfiets, een witte Peugeot, bij Lampaert in de Bevrijdingslaan. Ik zal dat nooit vergeten.”

De discipline van de triatlons bleek een schot in de roos. “Eigenlijk ben ik er nooit mee opgehouden”, getuigt Mieke. “Uiteindelijk ben ik 15 jaar topsporter geweest onder BLOSO (nu: Sport Vlaanderen). Ik draaide mee met de top op landelijk, Europees en internationaal niveau. Dat combineerde ik met mijn studies kinesitherapie en podologie. In totaal heb ik zelfs 2 keer deelgenomen aan de Olympische Spelen: in 2000 in Sidney en in 2004 in Athene.” Hugo trok zelf ook mee op trainingsstages met Mieke, onder andere naar Zuid-Afrika, Lanzarote, … Hugo: “Dat waren tot 5 trainingen per dag, te beginnen om 6 uur ’s ochtends met een loop van 10 km. Lange tijd deed ik dit alles zelf nog mee, tot Mieke te goed werd. Tegen dan was ik toch 60 jaar. Mijn laatste marathon heb ik zelf gelopen op mijn 75ste.”

Voor Mieke duurde de deelname aan wedstrijden tot 2007. Zelfs de geboorte van haar 2 zonen betekende maar een korte onderbreking. En alsof dat alles nog niet volstond, speelde ze ook nog eens 10 jaar basketbal in derde nationale …

De familie Suys: een uitzwermend ras

Maar hoe is het de andere leden van de familie Suys vergaan op sportief vlak, wil ik graag weten. Hugo wrijft zich even over het hoofd, want ook dat is een verhaal met veel zijtakken. “Onze dochter Veerle liep aanvankelijk een gelijkaardig parcours als zus Mieke, tot en met het Europees Kampioenschap triatlon voor de junioren. Zij schakelde over naar het reddend zwemmen, een in die tijd zo goed als onbekende discipline in ons land. Uiteindelijk heeft ze het geschopt tot Belgisch kampioene en is ze beginnen deel te nemen aan internationale wedstrijden. Dat alles bracht haar uiteindelijk meermaals naar Australië, waar het reddend zwemmen als sport te vergelijken is met voetbal bij ons. In die discipline maakte ze internationaal haar weg met deelname aan de wereldkampioenschappen in Nieuw Zeeland en de Wereldspelen in Finland. Telkens behaalde ze er een medaille. In Australië werd ze de 1ste vrouwelijke redster ooit die voor 6 maanden aan de slag kon aan de bekende Gold Coast. Dat bleef ze veel jaren na elkaar doen. De reddingsoperaties verlopen er met behulp van helikopters en reddingsboten. Het zwemmen heeft ze intussen achter zich gelaten en vandaag woont ze in de omgeving van Nice. Daar leerde ze iemand kennen tijdens een wedstrijd wildwatervaren (rafting) waarin ze zich aan het bekwamen was. Daarna is ze nog in de skiwereld beland en gaf ze in het winterseizoen skitrainingen.

Kathleen, de andere dochter, vond haar weg binnen de atletiek, in de discipline van de 400 meter, waarin ze ooit Belgisch kampioen werd, onder trainerschap van Wouter Rogge.

Johan heeft nog gezwommen en ooit aan een triatlon deelgenomen met Mieke. Geert ten slotte, de oudste van de 5, beperkte zich tot het zwemmen en woont sinds 2004 in Canada, tegen Montreal. 

Maar ook de toekomst van deze sportieve familie lijkt verzekerd. Het DNA van de kinderen van Mieke vertoont een gelijkaardig patroon. “Dat klopt”, knikt Mieke. “Ook mijn 2 zonen zijn erg sportief. Ze lopen, zwemmen en mountainbiken.” Vooral bij de jongste, Mauro (pas 10 jaar), lijkt er geen rem te zitten op zijn drang naar sport. Intussen loopt hij er zijn moeder in snelheid af en ook het zwemmen lukt al aardig. De oudste Rico bekwaamt zich intussen als wielerpistier.

Geen gezin zonder moeke

En hoe indrukwekkend al deze sportcarrières ook zijn geweest, de rol van ‘moeke’ Monique kan hier amper overschat worden. Niet alleen was ze moeder van 6 kinderen (een eerste overleed kort na de geboorte) en onthaalmoeder van 4 andere kinderen. Daarnaast gaf ze watergewenning aan kleuters en was ze de vaste chauffeur van dienst, ook voor de internationale wedstrijden (Berlijn, Moissac,…). Monique: “Ja, zo maakte ik dat sportieve gezinsleven zelf ook een stuk mee. In combinatie met de zorg voor ons uitgebreide nest, had ik beide handen meer dan vol. Een rijk gevuld leven, waar ik graag op terugblik.” 

De sloop van de Neptune liet de familie Suys uiteraard niet onbetuigd. Mieke: “Jammer dat het openluchtbad niet gedeeltelijk overdekt is gemaakt. Daar was ooit sprake van. Het zou die sportsite helemaal af maken. Moeke Monique haalt een andere recente sloop aan, die van de voormalige parochiale kring. “Dat gebouw bood onderdak aan de Gezinsbond, de KAV en nog tal van andere lokale verenigingen. Ik zat vroeger in veel van die besturen. Met het gebouw zie ik ook dat stuk van mijn eigen levensverhaal mee onder de sloophamer verdwijnen. Ja, het doet me toch wat.” Hugo kan daar beter mee om. “Het is mooi geweest en die herinneringen koesteren we als gezin voor eeuwig en altijd.”

Foto: Patrick Henry