De zomer van de Neptune - Marie Rose Buysse (°1955)

“Wij trokken liever naar de Neptune dan naar Jan Yoens, buiten het toeziende oog van onze ouders. Daar hebben we onze eerste liefjes opgedaan. Vrijen voor spekken, dat was spannend.”

Zowat haar hele leven woont ze in de Bloemekenswijk, in een bescheiden rijhuis in de Maïsstraat. De school bevond zich op wandelafstand, aan het Van Beverenplein. En professioneel heeft Marie Rose, zoals vele bewoners in de wijk, een verleden in de UCO.

De Bloemekenswijk had destijds een eigen openluchtzwembad, dat van Jan Yoens. Maar dat was dichtbij huis en dus ook onder het toeziend oog van veel ouders. Dus trok Marie Rose met haar vriendinnen veel liever te voet naar de Neptune. Daar ontmoetten ze de eerste liefjes. Geheel onschuldig nog, maar des te spannender.  

In 1967 werd Marie Rose 12 jaar en sloot ze niet alleen de deur van de lagere school achter zich, maar ook die van het spelen in de eigen buurt. “Ja, we trokken als jonge pubers dikwijls naar Wondelgem. Die 2, 3 kilometer te voet waren voor onze jonge benen niet veel. En daar konden onze moeders ons ook minder controleren. Hoewel we het nooit echt te bont maakten, hoor.”  

Afspraak aan den dikken boom en de Plage Neptune

Eind jaren 60, begin jaren 70 had Wondelgem nog een opvallend dorps- en landelijk karakter. “Met onze vrienden spraken we geregeld af aan den dikken boom, op een pleintje in de Dikkelindestraat. Vooral de oudere bevolking van Wondelgem zal zich die boom nog levendig herinneren. Bij speciale gelegenheden werd die zelfs versierd”, herinnert Marie Rose zich.

“Onderweg vonden we voldoende eten: veel bramen in de bosjes en hier en daar plukten we de aardbeien uit de tuinen. Gewoon de spinnenwebjes eraf blazen en smullen maar. We zijn er toch nooit ziek van geworden, integendeel! Geld om versnaperingen te kopen, kregen we van thuis uit niet mee. Hooguit een boterham en een drankje.” Maar daar maakte Marie Rose’ zich geen zorgen over. Het vooruitzicht op een dagje Neptune was het belangrijkste. “Voor ons betekende dat echt nog vakantie. Ik kan toch zeggen dat we hier meermaals per week te vinden waren. Vandaag is dat helemaal anders: kinderen in de wieg worden al mee op het vliegtuig gezet naar allerlei verre bestemmingen. Bij ons was een reis naar zee al een avontuur. En anders werd het gewoon de Plage Neptune, voor ons niet gelaten. We hebben er toch veel plezier gemaakt.” 

Vrijen voor spekken, met de redders als waakhond

Meestal trokken Marie Rose en haar vriendinnen met het zwempak onder de kleren naar het zwembad. Zo vermeden ze het hele gedoe met de kleedhokjes. “Na het zwemmen, legden we ons op het zonneterras om wat te drogen, maar vaak vertrokken we ook met onze kleren boven ons nog half natte zwempak naar huis.”

Naar de Neptune trok Marie Rose niet zozeer om er zwemlessen te volgen. “Neen”, lacht ze, “ik heb eigenlijk nooit echt goed kunnen zwemmen. Het ging ons meer om het plezier van in het water te zijn. We bleven meer in het ondiepe, waar we de breedte van het bad gebruikten om eens over te zwemmen, want de Neptune was een lang zwembad.” En eigenlijk was het spannendste toen toch die eerste ontmoetingen met de jongens. “Ah, het bleef allemaal beperkt tot wat onschuldig geknuffel en hier en daar een gestolen zoen”, verzekert Marie Rose lachend. ‘Vrijen voor spekken’, noemen we dat in Gent. En we hadden de redders van het zwembad soms wel mee. Als we met onze liefjes op het terras zaten en er ouders arriveerden, kwamen ze ons verwittigen. Ik had bovendien als voordeel dat mijn ma alleen eens kwam controleren in het zwembad van Jan Yoens. De Neptune zal ze zeker te ver gevonden hebben.”

En wat brengt de toekomst

“Ik ben intussen 65 jaar, maar mijn jeugd in de Neptune vergeet ik nooit”, verzekert Marie Rose. De jeugdjaren zijn zo belangrijk in een mensenleven. Of ze het niet betreurt dat de Neptune gesloopt is en er geen openluchtzwembad in de plaats komt, maar een overdekt exemplaar? “Ah, ik kan dat ergens wel begrijpen”, legt Marie Rose uit. Toegegeven, zwemmen in openlucht is zoveel leuker, maar het moet economisch rendabel blijven. De Neptune was ook maar 3 maanden per jaar open, terwijl een indoor zwembad het jaar rond dienst doet.”

Zwemmen zal er voor Marie Rose niet meer in zitten in het nieuwe zwembad: dat is fysiek niet meer haalbaar. “Maar ik zal er zeker eens binnenspringen, want ik ben toch benieuwd”, geeft ze toe. “En ik hoop vurig dat de jonge generatie er evenveel plezier aan kan beleven als wij in onze 'jonge tijd'. In ieder geval ben ik héél blij dat het zwembad weer open zal gaan. Dat gevoel had ik eerder al bij de nieuwe bestemming van de UCO-site in mijn wijk.”

Foto: Patrick Henry