De zomer van de Neptune - Rudy De Schryver (°1962)

“De Neptune was toch een geval apart: er zijn daar vriendschappen voor het leven gesloten. Na het werk bleef ik er geregeld hangen, want er was altijd wel volk dat ik kende: zij trakteerden mij, ik trakteerde hen. Een wereld van verschil met de laatste jaren.”

Als redder deed Rudy De Schryver de voorbije decennia zowat de tour van de Gentse zwembaden. Maar zijn mooiste herinneringen drijven nog altijd rond in het 50 meterbad van de Neptune.

In 1981 – ten tijde van de oliecrisis – was er nauwelijks werk, dus stimuleerden de ouders van Rudy De Schryver hun zoon om een postje te zoeken bij de Stad Gent, in die tijd zowat het synoniem voor een vaste betrekking. Na zijn examens mocht hij aan de slag in Sporthal Driebeek. “We werkten er samen met de redders van het naburige zwembad Palm Beach en omdat ik ‘ne sportieve’ was, porden ze me aan om het ook eens als redder te proberen. En van het een kwam het ander. Vandaag werk ik als hoofdredder in de Rooigem, waar ik wellicht zal blijven tot aan mijn pensioen.”

De grote schoonmaak

Na zijn eerste 10 jaar werd Rudy naar Wondelgem overgeplaatst. ’s Winters werkte hij in de sporthal, ’s zomers in het zwembad. Rudy: “Zodra de wintercompetitie in de sporthal ten einde liep en het weer in april weer beter werd, kreeg het zwembad elk jaar opnieuw een opknapbeurt. Eerst werd het volledig leeggepompt – na de winter was dat daar een vuile boel –, vervolgens gingen wij aan de slag met de hogedrukreiniger en werd de hele oppervlakte opnieuw geschilderd. Daar was werk aan, eerlijk gezegd. Ook alle kleine en grote herstellingen werden door ons uitgevoerd. Maar tof om te doen was het wel, zeker na een hele winter binnen zitten! Voor een buitenmens als ik was dat de ideale combinatie.”

De gezelligheid van weleer

Toen Rudy in het openluchtzwembad begon te werken, liep het seizoen van juli tot augustus. In vroegere jaren was die periode veel langer, nl. van 15 mei tot 15 september. ‘Ik heb me laten vertellen dat er in die tijd zelfs studenten naar de Neptune kwamen blokken. Ze kwamen hier ook wel om afkoeling te zoeken in het koele gras van de ligweide.” Ook later, tijdens de amper 2 maanden hoogseizoen, viel er in de Neptune altijd wel ambiance te rapen. “Iedereen kende iedereen. Sommigen kwamen elke dag langs. Was het niet om baantjes te trekken, dan wel om een aperitiefje te drinken in de cafetaria of op het terras, of om een kaartje te komen leggen met vrienden. Na het werk bleef ik er geregeld hangen, want er was altijd wel volk dat ik kende: zij trakteerden mij, ik trakteerde hen.” Een wereld van verschil met de laatste jaren, die volgens Rudy gekenmerkt werden door een mentaliteit die volledig keerde: “Gaf je vroeger als redder iemand een opmerking, dan kroop die bij wijze van spreken in zijn schulp. De laatste jaren kwamen er gasten in groep op je af als je iets zei wat hen niet zinde. Intimiderend? Nogal. 2 collega’s van mij hebben zelfs slaag gekregen. Die negatieve sfeer hield uiteindelijk ook de vaste klanten weg.”

Een droge redder is een goede redder

Toch houdt Rudy de beste herinneringen over aan zijn tijd in de Neptune. “Het was de ideale werkplek, met een zwembad dat zeer geleidelijk van 80 cm naar 2,20 meter afliep, wat nog altijd een veilige diepte is: even afzetten met je voeten tegen de bodem, en je kwam zo weer boven water.” Echt levensreddende acties heeft Rudy nooit hoeven uit te voeren, al herinnert hij zich een snikhete dag waarop maar liefst 1.800 mensen kwamen opdagen. “Een droge redder is een goede redder, wordt weleens gezegd. Iemand die ingrijpt nog voor de situatie kan escaleren. Neem nu een mama die met haar kindje op de rug aan het zwemmen is. Eén verkeerde beweging, of onverwachts een slok water binnen, en de paniek slaat sneller toe dan je denkt. Niet iedereen kan dat goed inschatten. En al zeker niet met een kind op je rug. Dan was het aan ons om tijdig te waarschuwen, voor het echt gevaarlijk kon worden. Maar toegegeven, na een zeer drukke dag met veel volk, waarbij je je focus geen seconde mocht verliezen, was je ’s avonds wel stikkapot.”

De zusjes Suys

Niet alleen amateurs, ook professionele zwemmers kwamen in het zwembad langs. “De familie Suys bijvoorbeeld: Mieke Suys schopte het tot Europees kampioen triatlon, zus Veerle haalde een Belgische medaille in het reddend zwemmen. “Met de ouders heb ik nog altijd contact, dat zijn vriendschappen voor het leven. Ze waren goed bevriend met onze baas, waardoor ze ook buiten de openingsuren mochten komen trainen. Dan moest ik geen redder spelen nee, de zusjes Suys konden beter zwemmen dan ik!” (lacht)

Wedstrijdjes voor de jongens

De Neptune groeide in de zomermaanden uit tot een ontmoetingsplek, een hotspot waar altijd veel volk op af kwam. “Zelfs bij slecht weer was er altijd wel iemand in het sop te vinden, zo blij waren de mensen dat ze daar in openlucht mochten zwemmen. De vijver van de Blaarmeersen was toen veel minder populair. De Neptune was een plek om heerlijk te plonzen maar ook om mensen te ontmoeten, een biertje te drinken, een babbeltje te slaan, een barbecue te houden, een lief op te doen”… Ook de redders? “Laat ik zeggen dat de knappe redders in de smaak vielen bij de vrouwen, en daar was ik niet bij.” (lacht schalks) “Nee, daar weet ik echt niets vanaf!”

Wat Rudy wel populair maakte, waren de speelse wedstrijdjes die hij onder de jonge gasten organiseerde. “Vaak begonnen die jongens zich na een poosje te vervelen en dan deelde ik hen op in 2 groepen. Om het snelst over en weer, om het langst onder water, dat soort dingen. Dat vonden ze geweldig. En nadien waren ze moe en gingen ze uitrusten – dan konden wij als redder weer op ons gemak zitten.” (lacht) Ik word er nog altijd op aangesproken: “Hey Rudy, moatje, weet je nog die wedstrijdjes van toen? Superleuk was dat!”

Foto: Patrick Henry

Tekst: Katrien Bonne