Een vleugje Afrika in Ledeberg

Helena en Fatmata (Foto: Lisa-Marie Declerck)

Raconteur Margit had in dienstencentrum De Knoop een gesprek met twee dames die een vleugje Afrika naar Ledeberg brachten. Helena en Fatmata: twee vrouwen uit Afrika op zoek in hun nieuwe bestemming: Ledeberg.

Naar warmte in hun huis en warmte onder de mensen. En met het vaste voornemen om snel de Nederlandse taal te leren. Want taal verbindt mensen. 

Weer of geen weer, niets houdt Helena en Fatmata tegen om iedere week naar “Op Stap met Nederlands” te komen in De Knoop. Iedere woensdagvoormiddag zitten ze samen met anderstaligen om beter Nederlands te leren en gezellig te kletsen. Beide dames brengen als het ware sprankelende kleuren naar Ledeberg, niet omdat ze uit Afrika komen maar omdat ze altijd een goed humeur en een warme lach hebben en dat ondanks een rugzak vol pijn en verdriet.

Helena is 9 jaar geleden naar Ledeberg gekomen. De eerder stille en dankbare Helena is hier graag. Ze is met alles tevreden. Zelfs toen ze een halve winter in de kou zat, weken aan een stuk, zonder voldoende verwarming en zonder warm water en de sociale dienst haar niet genoeg hielp omdat ze niet wisten dat Helena niet alles verstond (Hallo?), zei Helena nog niets. Dankzij het ingrijpen van centrumleidster An Van Hyfte, kwam uiteindelijk alles in orde. 

Helena: “In Ledeberg zijn zoveel goede dingen. Ik kom graag naar Op Stap en naar De Knoop.” De altijd opgewekte en vrolijke Fatmata komt uit Sierra Leone. Ondanks alle moeilijkheden en zorgen grijpt ze naar het leven en geniet ze van alle dingen, zelfs van de regen.

Fatmata: “In Ledeberg zijn goede en mooie feesten zoals de Nieuwjaarsreceptie.” Ze komt graag naar De Knoop want hier is een drankje nog betaalbaar, leert ze mensen kennen en kan ze Nederlands oefenen.

Fatmata: “In Ledeberg is het echt goed, maar weet je wat niet leuk is, wat een beetje pijn doet? Dat is als ik op de bus of tram stap. Mensen kijken boos naar me en nemen hun handtas goed vast, veel mensen hebben ook niet graag dat ik naast hen kom zitten.”

Helena begrijpt Fatmata heel goed, wellicht nog beter dan ik. Helena: “Is niets, is niets als mensen mij niet willen, is mijn zorg niet want er zijn veel andere goede mensen”. Helena, Fatmata, jullie zijn fantastische vrouwen! Ik hou van jullie! Jullie leren bij mij een beetje Nederlands maar ik leer zoveel van jullie! Tot woensdag?