Fars, Alain en Ismaïl: voet aan de bal, blik op de toekomst

Het Rabot: een wijk die niet evolueert, gaat dood

Inspraak versus inmenging

Als voetbalcoaches trappen Fars Chatha en Alain Van Der Linden niet alleen tegen ballen, maar regelmatig ook eens tegen de schenen. Sinds de opstart van het stadsvernieuwingsproject is de overheid enorm actief in de wijk: ze zet in op buurtwerk, welzijnswerk en sociaal werk. Onder andere via straathoekwerkers, zoals Ismaïl. Maar Alain en Fars herinneren zich nog een tijd toen de overheid in het Rabot vooral uitblonk in afwezigheid. Zo’n pendel durft inderdaad wel eens slingeren. 

Ismaïl: 

Je hebt organisaties die actief zijn in de wijk die ofwel zoals mij rechtstreeks voor het stad werken ofwel gesubsidieerd worden vanuit de Stad of de Vlaamse overheid. Die hebben een aantal doelstellingen op papier, maar die matchen niet altijd met de noden in de realiteit. We hebben dat al heel vaak aangekaart. Wij zouden veel meer en veel beter werk leveren, zeker met de de jongeren, maar ook op andere vlakken. En ik denk dat die boodschap ook wel bij het stad is aangekomen. Dus ze weten dat er wel iets moet veranderen, dat de manier waarop het nu draait niet meer werkt. 

Maar er is beweging. De voetbalclub die Fars en Alain in 2008 oprichtten FC Rabot, is volgens Ismaïl een belangrijke motor. Met FC Rabot bieden Fars en Alain niet enkel een wekelijkse voetbaltraining aan, ze voorzien ook begeleiding voor jongeren en delen hun hard vergaarde levenswijsheid. Het is niet zomaar een sociaal project, solidariteit is voor hen cruciaal.

Fars:

Die jongeren van FC Rabot in 2008 waren zeven of acht jaar in die tijd, en kijk nu: ze zijn nog altijd samen. Die zijn nu 19 of 20 jaar Ik weet nog dat eentje altijd op zijn nek zat, maar nu zou ik hem niet meer kunnen dragen. Het is een hechte groep en dat is mooi om te zien.

Wij hebben dat zonder geld gedaan, en we doen dat nog altijd zonder geld. We krijgen geen subsidies, we krijgen niets. Ik heb daar geen problemen mee, ik ga ook geen geld gaan vragen. Organisaties willen zich zelf vaak verkopen met Torekens en subsidies en noem maar op. Maar wij hebben dat nooit gehad.

Het Rabot is een goede buurt, het zijn goede mensen. Maar je hebt ook mensen nodig die erachter willen zitten. De mensen die altijd op hun bureaus zitten: die vinden wij laf. Wij doen ons ding met die jongeren. Er zijn enkele mensen die willen helpen, maar wij vragen geen hulp. Het enige wat wij vragen is: doe wat jullie moeten doen.

Zonder financiering bereikten Fars en Alain iets waar veel organisaties van zouden dromen. Volgens Ismaïl is er een sterk en blijvend effect te zien op de jongeren uit de club.

Ismaïl:

Dat zijn jongeren die elkaar versterken in de positieve zin, je hebt ook jongeren die elkaar versterken in de negatieve zin. De jongeren die uit de voetbal van Fars en Alain komen, zijn elkaar blijven stimuleren in de positieve zin.

Het zijn niet alleen de jongeren van de club die door hen beïnvloed werden. Door het goede voorbeeld te geven, brachten Fars en Alain ook andere ballen aan het rollen. Die liggen nu in het kamp van andere verenigingen en overheidsinstanties. 

 Ismaïl: 

Doordat jullie bewezen dat het wel kon, hebben jullie het signaal gegeven: Hoe komt het dat jullie er niet in slagen en wij het wel kunnen? Met geld moet er nog meer mogelijk zijn. 

Ik denk dat die boodschap ook wel bij het Stad is aangekomen. Dus dat er wel iets moet veranderen, dat de manier waarop het nu draait en waarop het gedraaid heeft niet meer kon. Die organisaties zitten niet meer zo op hun gemak als vijf jaar geleden, ze merken ook wel de druk dat er iets moet veranderen. En dat alleen is al positief. Vijf jaar geleden was dat besef er niet, nu is dat er wel, en ik heb wel het gevoel dat er iets aan het bewegen is. Is dat op het punt gekomen waar we moeten zijn? Zeker niet, maar er is wel beweging. En dat alleen al stemt mij positief.

De toekomst van het Rabot begint niet vandaag of morgen, ze is gisteren al begonnen. Verschillende initiatieven die ontstaan zijn in de periode toen de huidige Tondelierwijk als ‘De Site’ (2008-2018) werd aangeboden aan creatievelingen, leven vandaag nog door in de wijk. Behalve FC Rabot, zijn ook de weggeefwinkel, de volkstuintjes, het fietsenatelier en Manoeuvre kinderen van De Site: ondertussen volwassen organisaties die elke dag opnieuw het verschil maken in de wijk.

Het Rabot is in volle ontwikkeling. Niet alleen nu, maar de afgelopen 200 jaar. De wijk ondergaat die verandering niet, ze wordt elke dag veranderd door haar bewoners: de Rabotiens.

Na het historisch project De Vierkante Kilometer (STAM-Tina De Gendt) zochten de deelnemende ‘herinneraars’ mensen op die op de eerste rij zaten toen de veranderingen gebeurden: op vlak van identiteit en buurtgevoel, solidariteit en protest. 

Vier inspirerende gesprekken, opgetekend door Jordi Paridaens en in beeld gebracht door Leslie Saurus met: 

Philippe en Gustaaf: de herinneraar en de "ereburgemeester" in gesprek

Fars, Alain en Ismaïl: voet aan de bal, blik op de toekomst

Fatih en Mikail: geboren en getogen, maar in andere tijden

Fatma, Sofie en Erik: hart voor de wijk, met de wijk

Een open uitnodiging om te blijven spreken over het verleden van de wijk: om niet te vergeten wat gebeurd is en te blijven bouwen aan het Rabot van morgen.

Inspiratie uit het verleden, voor de toekomst 

Ben je zelf actief in de wijk? Bouw je aan de toekomst of probeer je dingen te veranderen? Neem dan zeker een kijkje in het verleden! Misschien vind je daar wel de inspiratie, tips en ideeën die je zoekt! Neem contact op met buurtwerker Thierry Robesyn om je te koppelen aan iemand die vroeger al rond jouw thema actief was. Leslie Saurus vereeuwigt jullie gesprek!

Mail naar: Thierry.Robesyn@stad.gent