Luc Rogiest wordt vandaag ‘septantaine in quarantaine’

Zeventig jaar wordt hij klokslag vandaag. Een bijzonder kroonjaar. Maar die kroon zal hij nu noodgedwongen binnen moeten dragen.

En laat dat binnen zitten net iets zijn wat hij niet gewoon is. Luc Rogiest is in de eerste plaats een buitenmens. De binnenstad is zijn vertrouwde terrein en vele mensen zijn er vertrouwd met Luc. Vandaag moet hij noodgedwongen zijn stad bewonderen vanachter het raam. Dat doet hij met de blik steevast op de Kraanlei en zijn passanten gericht. Luc: “Ja, hier breng ik nu veel tijd door, vaak met een tas koffie. Maar van het wandelvolk dat hier passeert, gaat al makkelijk eens een hand in de lucht. De hele situatie maakt bij vele mensen iets los, een soort van verbondenheid. En ik merk een verdieping in het oogcontact.” 

 (Pandinistisch) strijder voor het leven

Veertig jaar is het al dat Luc een mooi pand betrekt aan de Gentse Kraanlei. Maar zijn band met het Patershol duikt dieper in de tijd. Eind jaren zeventig maakte hij deel uit van het legendarisch Pandinistisch Verblijvingsfront, dat strijd leverde voor het behoud van de woonfunctie in het Pand en voor een meer sociaal gerichte stadsplanning. Die sociale inslag typeert Luc vandaag nog altijd bijzonder sterk. Zo zal hij ook met de huidige coronacrisis eerst aandacht vragen voor wie hulp nodig heeft en voor wie hulp verstrekt. Met zijn ontwapenende pretoogjes en met de nodige kwinkslag slaagt hij er telkens in om een glimlach te toveren op het gezicht van wie zijn pad kruist.

Het uitzicht van het Patershol heeft hij door de jaren heen grondig zien veranderen. Luc: “De opvallendste wijzigingen zijn, naast het wegtrekken van heel wat buurtwinkels, de komst van vele horecazaken, die het Patershol mee op de kaart hebben gezet en niet in het minst de talrijke restauraties van de panden. In de jaren zeventig was er nog veel sprake van verval en leegstand. Dat behoort gelukkig grotendeels tot de verleden tijd. Zelf heb ik mijn pand gedurende vele jaren verbouwd tot wat het vandaag geworden is. 

Woonhuis annex B&B annex kunstgalerij

Dertig jaar al is Cecilia Jaime de vrouw van zijn leven. Deze Gentse kunstenares met Argentijnse roots heeft bij Luc warm-zuiderse zuurstof doorheen zijn bloed gejaagd. Getuige daarvan zijn onder meer een gulle gastvrijheid en een passionele liefde voor kunst. Luc: “We doen in dit huis veel meer dan wonen alleen; we runnen hier ook de B&B Puerto Patershol en op het gelijkvloers is er de Cecilia Jaime Gallery, de kunstgalerij van mijn vrouw.” Reisgezellen en kunstminnaars, tot in het eigen huis. Op die manier wist het koppel een breed sociaal netwerk uit te bouwen.  

Verdieping van het oogcontact

Als mens onder de mensen blijft het ook voor Luc wennen, dat binnen blijven. Maar dat het noodzakelijk is, beseft hij heel goed: Luc: “Vandaag word ik zeventig, dus eigenlijk behoor ik tot de risicogroep. Dat we zoveel mogelijk in ons kot moeten blijven, kan ik alleen maar beamen. Het is vervelend, maar echt noodzakelijk. En toch zie ik ook bepaalde voordelen in deze situatie: de haast valt weg, de druk op de ketel mindert. En we ontdekken nieuwe momenten van klein geluk in ons gezin. Die vind ik bijzonder waardevol. Ik hoop dat we daar met zijn allen, ook na deze crisis, oog voor zullen blijven hebben. 

Septantaine in quarantaine

 Een jaar lang ongeveer hebben ze toegeleefd naar dit moment: het huwelijk van hun dochter. Alles was geregeld en voorbereid, de dagen werden afgeteld. Tot het coronaverdict viel en zowel het huwelijksfeest als de ceremonie in het stadhuis zonder pardon geannuleerd dienden te worden. Luc: “Dat nieuws was voor ons toch een ferme domper op de feestvreugde, daar moeten we niet flauw over doen. Maar uitstel betekent geen afstel. En we kunnen nogal goed relativeren. Onze aandacht gaat vooral naar de mensen die echt hard getroffen worden door de crisis: degenen die ziek geworden zijn, de mensen uit de horeca en de culturele sector,… Dat zijn pas zware slagen, aan hen denken we veel. Net als aan al die mensen die voor anderen in de bres springen: het medisch en verplegend personeel, de mensen van de voedingswinkels en supermarkten,… We mogen ons ook gelukkig prijzen dat we over de moderne communicatiemiddelen beschikken: even het internet aanspreken en ik weet hoe het met onze vrienden in Argentinië gesteld is. Want ook zij leven nu in lockdown. Dat contact kunnen blijven onderhouden is erg waardevol, voor vele mensen.

En ja, vandaag is het mijn 70ste verjaardag. Normaal gaat dit gepaard met een feestje met vrienden en familie, een terrasje in de binnenstad. Maar dat is echt het minste van mijn zorgen. Want weet je: we hebben nog eieren, bloem en kaarsen in huis en de oven doet het nog. Dus we kunnen een taart bakken en daar samen met ons gezin van smullen. Het wordt dan misschien een ‘septantaine in quarantaine’ voor mij, maar ik zal er niet minder van genieten dan anders.”