Veerkrachtig wandelen doorheen de Dampoortwijk - Christine

Het is alom bekend: de Dampoortwijk is een warme en superdiverse volkswijk. En dat kan je zélf ondervinden tijdens deze verhalenwandeling! Maak aan de hand van audiogetuigenissen kennis met diverse wijkbewoners én ontdek intussen tal van ontmoetingsplaatsen in de wijk. 

Net zoals iedereen kent elke wijkbewoner vreugde en tegenslagen. Luister naar het verhaal van Christine, Erna, Hakan, Klara, Mike, Metin, Nuray, Roger, Valerie en Tulay. Ze vertellen openhartig hoe ze met vallen en opstaan hun leven uitbouwen in de Dampoortwijk. 

Beluister het fragment van Christine.

Opnames, bewerking en muziek: Joep Conjaerts.

Christine verloor in 2020 haar echtgenoot. Bij de rustgevende begraafplaats van Campo Santo vindt ze troost en kracht. Ondanks haar verdriet blijft Christine zich engageren voor de buurt.

Lees hierna het verhaal van Christine:

"Ik ben Christine Jacobs en ik woon in Sint-Amandsberg, in de Spijkstraat. Ik ben 63. Ik heb 4 schatten van kinderen. Spijtig genoeg zie ik ze niet veel want de meeste zitten in het buitenland of zitten verder van hier. Ik heb twee dochters: één is verzorgende, de ander is IT-er. Ik heb een chefkok in Bali en ik heb een zoon die fotograaf is en ook een foodtruck heeft in Frankrijk.

En ik heb 8 schatten van kleinkinderen.

Ik ben lid van een zeer actieve bewonersgroep ‘De Brikoleurs’, die in het begin als creagroep gestart is. Wij hebben ook redelijk wat hulp gehad van ‘t Stad via Wijk Aan Zet en nadien zijn we met sponsors op ons eigen begonnen. De bedoeling van deze groep is wel dat ‘alles van inkomsten terug naar Sint-Amandsberg moet vloeien’. Dus alles wat we verdienen tijdens de activiteiten, pompen we terug in andere projecten. Dat is onze bedoeling.

Wij organiseren maandelijks, als dat kan natuurlijk, bingo en dan hebben we ons jaarlijks sinterklaasfeest en ook ons paasfeest. We hopen in de toekomst een kleine rommelmarkt te doen.

We hebben dat al eens geprobeerd en dat lukte vrij aardig.

Ik heb supervrijwilligers: onze Dirk, ons Linda, mijn broer Ronny, Johnny, Isabelle en ik. Cindy niet te vergeten! Dat is echt een hechte groep, we weten dat we op elkaar kunnen rekenen en dat is vooral nodig in zo een groep.

De Dampoortwijk vind ik een enorm solidaire wijk. Je hebt de gaten aan de Dampoort en als ik daaronder kom dan zeg ik: ik kom thuis, ik kom op mijn plek waar ik thuis hoor. Ik heb in het verleden ook wel in Gent gewoond maar niemand kent er iemand, bij wijze van spreken. Je bent er echt een anoniem persoon. Hier in Sint-Amandsberg heb ik dat niet. Ik moet constant lopen zwaaien als ik op straat kom en als ze kunnen helpen … Onlangs ben ik gevallen, de hulp die ik dan gekregen heb! En dat was ’s avonds. Dat is echt wel hartverwarmend.

Er is ook een goed initiatief dat ik toch eens in de verf wil zitten. Dat komt van de mensen die Boerenmarkten organiseren hier in Gent. We hebben er ook één in de Spijkstraat en die hebben nu een soort Buurthuis gemaakt. Dat is super hetgeen dat daar ook gedaan wordt voor de mensen. En ook de Boerenmarkt mag wel eens vermeld worden. Als je gezond wil leven, moet je wel naar de Boerenmarkt!

"Je hebt de gaten aan de Dampoort en als ik daaronder kom dan zeg ik: ik kom thuis, ik kom op mijn plek waar ik thuis hoor."

Wat ik ook nog wil vermelden, zijn de mensen van de voedselbank. Want ik ga naar de voedselbank, ik heb het echt niet breed. En ja, moesten die er allemaal niet zijn: SIVI, het kledingwinkeltje enz.

Die mogen allemaal wel eens vernoemd worden en die mensen mogen in de bloemetjes gezet worden.

16 jaar heb ik een partner gehad: Jacques, die ik ongelooflijk graag zag. Dat was een rasechte Sint-Amandsbergenaar. Die is trouwens thuis in de Waterstraat geboren. En hij ligt hier een beetje verder begraven. Hij is dus geboren en begraven in Sint-Amandsberg. Hij is vorig jaar 6 april overleden in het midden van de coronaperiode.

We zijn hier op Campo Santo, omdat Jacques hier begraven ligt en omdat ik me dan het dichtst bij hem voel. En ik voel me echt wel geïnspireerd door hem want hij heeft mij heel veel bijgebracht. Ook de kalmte op sommige momenten. En ik vind het hier een rustige plaats om een gesprek te voeren. Er is niks mis met een begraafplaats om een gesprek te voeren.

Als ik hem bezoek, ga ik meestal zijn graf een beetje netjes maken en soms een bloemetje plaatsen als dat nodig is. En dan kom ik hier op de bank zitten, dan zit ik hier toch gerust een half uur of drie kwartier. En dan rook ik. Ik rook wel en ik weet het: héél ongezond maar ja… Ik ga proberen te stoppen op 6 april. Spijtig genoeg is het dan één jaar geleden dat hij overleden is. Dan ga ik hem beloven dat ik ga stoppen voor mijn gezondheid. Ik rook hier één sigaret voor mezelf, één voor hem en dan nog één voor ons beiden.

Ik heb Jacques echt leren kennen, hier op een evenement trouwens! Het grastapijt door de kunstenaar De Coninck, maar ik weet zijn voornaam niet meer. En dat was hier in de Halvemaanstraat en er werd overal gras gelegd. En zo heb ik Jacques leren kennen. Want hij deed de kinderanimatie en ik deed de cocktailbar. Hij zocht iemand: hij was tovenaar voor de kinderen en hij zocht een heks. Dus ik moest niet veel moeite doen (lacht). En hij heeft me dat dan gevraagd en dan hebben we samen dat project gedaan. In ruil moest hij wel eerst mijn cocktails proeven of ze wel goed waren. En zo hebben we feitelijk elkaar leren kennen. De mensen die ons kennen, kennen ons als het pelouze-koppel.

Als ik nog één ding zou mogen zeggen over Sint-Amandsberg, zeker in tijden zoals nu: alsjeblief mensen, maak niet te veel ruzie. We gaan elkaar nog héél hard nodig hebben, echt waar. Als ik sommige mensen zie, dat ik zeg: je hebt hier maar een tijd te lopen, hierrond zie je het mooiste bewijs. En elke dag kan feitelijk uw laatste zijn. En als je dan in ruzie uit elkaar gaat, wat dan?

Ik heb zoiets van: kom overeen, vorm een echte groep en ga er allemaal SAMEN voor! Want de ene daar en de andere daar, daar gaat het echt niet mee lukken, echt niet."

Het artikeltje over de halvemaanstraat Jan De Coninck en zijn pelouze

Dit verhalenproject kwam er dankzij steun van Samen aan Zet (Stad Gent) en is een initiatief van Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg in samenwerking met Dienst Ontmoeten en Verbinden Dampoort/Sint-Amandsberg en enkele stadsdiensten.

Praktische info: 

• Vraag vanaf juli een wandelkaart bij Buurtwerk Dampoort of bij het Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg en ga op pad. Of bekijk hier de online wandelkaart. 

• Bepaal zelf hoe lang of hoe ver je wandelt, alleen of in groep. 

• Benodigdheden: een smartphone, internet (4G) en eventueel een koptelefoon.