Veerkrachtig wandelen doorheen de Dampoortwijk - Erna

Het is alom bekend: de Dampoortwijk is een warme en superdiverse volkswijk. En dat kan je zélf ondervinden tijdens deze verhalenwandeling! Maak aan de hand van audiogetuigenissen kennis met diverse wijkbewoners én ontdek intussen tal van ontmoetingsplaatsen in de wijk.

Net zoals iedereen kent elke wijkbewoner vreugde en tegenslagen. Luister naar het verhaal van Christine, Erna, Hakan, Klara, Mike, Metin, Nuray, Roger, Valerie en Tulay. Ze vertellen openhartig hoe ze met vallen en opstaan hun leven uitbouwen in de Dampoortwijk. 

Beluister het fragment van Erna.

Opnames, bewerking en muziek: Joep Conjaerts

Erna is een kunstminnende vrouw die al jarenlang in de Kunstenaarstraat woont. Ze voelt zich goed thuis in de buurt en engageert zich voor allerlei projecten. Maar Erna komt pas echt tot rust tijdens haar wekelijkse wandelingen in de Rozenbroeken.

Lees hierna het verhaal van Erna:

Dag iedereen!

Ik ben Erna, ik ben geboren in Borgerhout. Dat is Antwerpen, voor de Gentenaars die dat niet weten. Maar door omstandigheden is mijn vader overgeplaatst en zijn we naar Sint-Amandsberg verhuisd. Samen met mijn broers en zussen woon ik sindsdien op 't Heilig Herte, zoals ze zeggen in 't Gensch.

Vroeger zeiden de katholieken, mijn moeder en zo: niets doen, is het oorkussen van de duivel!

De luiheid. Maar nee nee, dat laten we niet gebeuren. Wij gaan op zondag gaan wandelen.

Ja, wandelen!

Vroeger, als kind, had ik daar een gloeiende hekel aan want zondag was wandeldag van moeke en vake en de kinderen. Hier int Gensch is dat pa en ma en de kleine gasten, woar. Wij gingen dus de zondag wandelen. En dan vertrokken wij richting Rozebroeken.

En waarom heet dat nu de Rozebroeken? Omdat daar een riviertje, een beekje loopt, nog altijd als het niet droog staat. Dat heet de Rozebroeken. Toen stond er geen sportcomplex, en ja…het was wat het was. De natuur, het stinkend beekje soms … en dan werd er een ommetoertje gedaan. Maar goed, dat is mijn jeugdherinnering.

En ik heb de Rozebroeken, nu ik weduwe geworden ben, terug ontdekt. Vroeger was de zondagnamiddag kaartnamiddag. Dan gingen we wiezen. Maar ja, daarvoor moet je met 4 zijn.

Maar ja, de dingen veranderen en dus moet je je aanpassen. Dus werd mijn zondagnamiddag een wandeling door de Rozebroeken. En dan liefst als het niet al te best weer is omdat er dan niet al te veel volk rondloopt.

"Er is in heel het bos één boom die mijn hart wegdraagt. En elke zondag, op elke wandeling die ik doe, ga ik daar voorbij en groet ik die.

Nu niet zo uitgebreid hé, ik denk niet dat iemand het ooit ziet. Maar ik ben altijd zo content dat die er nog staat."

Het mooiste aan de Rozebroeken is, vind ik, de stilte die je daar nog kan ervaren. En als het daar dan muisstil is, dan is het niet muisstil want dan hoor je het roodborstje, de meesjes en met een beetje geluk hoor je dan ook de eekhoorn. Want er zitten er, ze knagen. Er staan bomen, in de zomer vind je er braambessen. Er staan soms bloemekes. Er staat nog een seringenboom die zo heerlijk kan geuren en ja, het is een stukje natuur, vlakbij Gent. Zaaalig!

Er is in heel het bos één boom die mijn hart wegdraagt. En elke zondag, op elke wandeling die ik doe, ga ik daar voorbij en groet ik die. Nu niet zo uitgebreid hé, ik denk niet dat iemand het ooit ziet. Maar ik ben altijd zo content dat die er nog staat. Dat die majestueus is want het is, denk ik, één van de dikste bomen die je daar in de buurt vindt. En dat die nog altijd groeit. Je ziet hem leven… en daar ben ik zo dankbaar voor dat die daar staat en dat ik kan zeggen: hoi boom, jij bent daar maar ik ben er ook nog, gelukkig maar.

Ik ben vrijwilliger bij De Pastory en ook op de markt en bij de uitleendienst en bij …. zoveel dingen. Omdat ik dat dus graag doe. Alleen een glimlach toveren op een gezicht van iemand anders, dat is de rijkdom.

Eigenlijk komt het erop neer dat je rugzakken overpakt. Als je iemand ziet die bezwaard is en je vraagt: hey, hoe is het? Je begint zo onrechtstreeks: niet uitvragen, niet omdat je het absoluut wil weten maar om die mens de kans te geven om dat eens te kunnen zeggen. En als die dat heeft kunnen zeggen, dan is die verlicht. De rugzak is er eventjes naast gezet.

Ik ben alcoholieker maar ik sta al 15 jaar droog. Ik maak daar geen geheim van. En ik heb in Sint-Camillus gezeten met mijn verslaving. En dat was bij een psycholoog en die heeft dus het voorbeeld van de rugzak aangehaald. En die heeft mij ooit eens gezegd: Erna, uw rugzak is te zwaar, je moet hem leren afzetten. En vandaar is dat waarschijnlijk blijven hangen. Als je tegen iemand dan kunt zeggen: kom, ik zal uw rugzak efkes dragen. Versta je?

De psychiater zei: het is een minuut voor twaalf. Ik was op weg om mezelf dood te drinken. Als je dan net op tijd de kans hebt gekregen om aan de noodrem te trekken en om geholpen te worden ... Awel, dan moet je teruggeven.

Enfin, ‘moeten’ .. Ik geef dat graag terug aan de natuur, die zo onverbiddelijk is. Maar af en toe dus toch mensen de kans geeft: jij moet hier nog een beetje blijven, een beetje overleven en een beetje vriendelijk zijn tegen de mensen! En dat doen we dan hé… 

Dit verhalenproject kwam er dankzij steun van Samen aan Zet (Stad Gent) en is een initiatief van Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg in samenwerking met Dienst Ontmoeten en Verbinden Dampoort/Sint-Amandsberg en enkele stadsdiensten.

Praktische info:

·       Vraag vanaf juli een wandelkaart bij Buurtwerk Dampoort of bij het Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg en ga op pad. Of bekijk hier onze online wandelkaart.

·       Bepaal zelf hoe lang of hoe ver je wandelt, alleen of in groep.

·       Benodigdheden: een smartphone, internet (4G) en eventueel een koptelefoon.