Veerkrachtig wandelen doorheen de Dampoortwijk - Metin

Het is alom bekend: de Dampoortwijk is een warme en superdiverse volkswijk. En dat kan je zélf ondervinden tijdens deze verhalenwandeling! Maak aan de hand van audiogetuigenissen kennis met diverse wijkbewoners én ontdek intussen tal van ontmoetingsplaatsen in de wijk.

Net zoals iedereen kent elke wijkbewoner vreugde en tegenslagen. Luister naar het verhaal van Christine, Erna, Hakan, Klara, Mike, Metin, Nuray, Roger, Valerie en Tulay. Ze vertellen openhartig hoe ze met vallen en opstaan hun leven uitbouwen in de Dampoortwijk. 

Beluister het fragment van Metin.

Opnames, bewerking en muziek: Joep Conjaerts

Metin is een 61-jarige kunstenaar en een trotse familieman. Fier vertelt hij over zijn concerten, zijn lessen langhals-luit, zijn leerlingen en zijn gezin. Maar ook over de hindernissen die hij tijdens zijn leven moest nemen.

Lees hierna het verhaal van Metin:

"Mijn naam is Metin Toplar, ik ben 61 jaar.

Ik ben bijna 30 jaar in België en sinds een auto-ongeluk van 6 jaar geleden, leef ik op deze manier: gekluisterd aan mijn rolstoel.

De naam van de straat waar ik woon, vind ik héél mooi: Kunstenaarstraat. Ik woon hier ongeveer 30 jaar. Ik ben namelijk zelf kunstenaar. Ik ben muzikant, beeldhouwer, ik teken en schilder… De naam van mijn straat past dus perfect bij mij. 

Ik ben getrouwd in Turkije op 27-jarige leeftijd. Dat is ondertussen al 35 of 36 jaar geleden. Ik werkte als vertegenwoordiger in een pharmabedrijf. Op een dag ben ik naar hier gekomen voor een vergadering en ben toen blijven plakken. Sindsdien woon ik hier.

Wat betreft mijn kinderen: mijn eerste kind is mijn dochter. Ze is geboren in Turkije en ze is op 5-jarige leeftijd naar hier gekomen. Mijn dochters naam is Merve. Ze studeert psychologie en is een heel ambitieuze madam.

Mijn beide zonen zijn hier geboren. Mijn oudste zoon werkt bij Brussels Airlines als cabineverantwoordelijke en de jongste, die studeert nog.

Op dit moment hebben we het hier goed. We wonen nog allemaal samen en dat vind ik héél belangrijk. We proberen bij elkaar te blijven en we zullen zien wat de toekomst brengt…

"Toen ik hier kwam, heb ik gemerkt dat er bijna geen verenigingsleven was. Ik vond dit een groot gebrek. Ik heb toen mijn eerste vereniging zelf opgericht: Özdil, vernoemd naar mijn leerkracht."

Over mijn studenten en mijn muziek kan ik het volgende vertellen: ikzelf heb een lesgever gehad in Turkije, het was een goeie leerkracht. Hij was een van de oprichters van TRT Radio en Televisie, Recai Özdil.

Toen ik hier kwam, heb ik gemerkt dat er bijna geen verenigingsleven was. Ik vond dit een groot gebrek. Ik heb toen mijn eerste vereniging zelf opgericht: Özdil, vernoemd naar mijn leerkracht. Daar heb ik jongeren bijeen kunnen brengen. Ik ben mijn leraar daar nog altijd dankbaar voor.

Omdat hij met pensioen was, bracht ik hem naar hier. Hij is toen 6 of 7 maanden gebleven en heeft de leerlingen lessen notenleer kunnen geven. Daarna is hij opnieuw vertrokken. En toen hij weg was, heb ik zijn taken overgenomen en ben ik zelf als leerkracht muzieklessen beginnen geven. We hebben mooie dingen verwezenlijkt.

Ik ben er niet zeker van maar ik denk dat we in totaal meer dan 1000 concerten hebben gegeven en 250 tot 300 leerlingen hebben opgeleid. De meeste en beste langhals-luitspelers en andere muzikanten waren studenten van bij ons. En daar ben ik enorm trots op. Als mijn leerlingen mij nog vernoemen, dan doet dat nog steeds veel deugd. 

Ter ere van 50 jaar Migratie van de Turken is er een mooi concert gegeven. 50 personen, jong en oud zongen en dansten. Het was een bijzonder concept. Er waren veel Turkse mensen, ook een delegatie. Ze waren er allemaal. Zelfs de consul-generaal, de toenmalige burgemeester, de toenmalige schepen Resul Tapmaz en politica Fatma Pehlivan. Er werd gespeecht en daarna kon het concert starten. Telkens ik het ergens zie passeren, op Facebook of zo, dan doet dit deugd. Ik ben er echt fier op.

We hebben mooie dingen verwezenlijkt.

Als ik kijk naar de jongeren dan denk ik dat ons doel bereikt is. Ze blijven niet stilstaan en werken hard om beter en beter te worden.

Er zijn een 4-tal jongeren naar een zangwedstrijd in Turkije getrokken en van de 7000 deelnemers behaalden 2 van hen de 2de en 4de plaats. Dat zijn belangrijke gebeurtenissen geweest. Ik hoop dat iemand de fakkel zal overnemen. De zaadjes zijn geplant en vanaf nu kunnen er alleen nóg mooiere dingen gebeuren.

Ook had ik een droom om een academie op te richten, open voor alle culturen: Belgen, Turken, Arabische mensen… Voor iedereen toegankelijk. Om zo een brug te vormen tussen de muziek van het Oosten en het Westen.

De concerten die we gaven met Oblomov waren zoiets. Je had mensen van verschillende culturele achtergronden: Marokkanen, Turken, ik zat erbij als Turk, Belgen… We hebben samen met die groep een 50-tal concerten gegeven.

Ik leef sinds 6 jaar op deze manier, in een rolstoel. Ik kan zeggen dat het nu langzaamaan beter gaat met me en dat ik nu pas goed kan praten.

Ik kan de computer gebruiken en sta constant in contact met al mijn leerlingen. Ze wensen me gelukkige verjaardag en delen van alles dat we samen gedaan hebben. En dat vind ik wel heel leuk.

Van het moment dat ik de Dendermondsesteenweg inrijd, weet ik: ja, ik ben thuis. Want iedereen kent me in de wijk, zowel de bewoners als de handelaren, mensen aan wiens kinderen ik les heb gegeven enzovoort. En omdat ze me kennen, kan ik niet passeren zonder iedereen een goeiedag te zeggen. Wanneer ik passeer, krijg ik van iedereen thee aangeboden.

Iedereen zegt: welkom, kom iets drinken! Ik krijg héél leuke reacties van de bewoners en dat vind ik echt wel tof!"

Dit verhalenproject kwam er dankzij steun van Samen aan Zet (Stad Gent) en is een initiatief van Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg in samenwerking met Dienst Ontmoeten en Verbinden Dampoort/Sint-Amandsberg en enkele stadsdiensten.

Praktische info:

• Vraag vanaf juli een wandelkaart bij Buurtwerk Dampoort of bij het Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg en ga op pad. Of bekijk hier onze online wandelkaart.
• Bepaal zelf hoe lang of hoe ver je wandelt, alleen of in groep.
• Benodigdheden: een smartphone, internet (4G) en eventueel een koptelefoon.