Veerkrachtig wandelen doorheen de Dampoortwijk - Nuray

Het is alom bekend: de Dampoortwijk is een warme en superdiverse volkswijk. En dat kan je zélf ondervinden tijdens deze verhalenwandeling! Maak aan de hand van audiogetuigenissen kennis met diverse wijkbewoners én ontdek intussen tal van ontmoetingsplaatsen in de wijk. 

Net zoals iedereen kent elke wijkbewoner vreugde en tegenslagen. Luister naar het verhaal van Christine, Erna, Hakan, Klara, Mike, Metin, Nuray, Roger, Valerie en Tulay. Ze vertellen openhartig hoe ze met vallen en opstaan hun leven uitbouwen in de Dampoortwijk. 

Beluister het fragment van Nuray.

Opnames, bewerking en muziek: Joep Conjaerts

Nuray ontdekte tijdens haar studies dat veel kinderen uit de buurt wel wat extra ondersteuning bij hun huiswerk konden gebruiken. En dus organiseerde ze zelf passende huistaakbegeleiding.

Lees hierna het verhaal van Nuray:

Ik ben Nuray en ik woon in de Machariuswijk. Ik ben mede-oprichter en begeleider van de ‘huistaakklas op maat’ in het Scheldeoord. Ik heb sociaal werk gestudeerd aan de HoGent en ik werk bij het OCMW. Ik heb een hart voor de buurtbewoners. Ik ben sociaal geëngageerd. Ik sta telkens ook op voor rechtvaardigheid maar ook gelijkheid in de buurt. Ook gehoor geven aan de buurtbewoners vind ik interessant.

Ik was al vrijwilliger in een andere vereniging en ik gaf ook huistaakbegeleiding aan kinderen met een migratie-achtergrond. In verschillende wijken dus niet specifiek in één wijk. Maar wat ik heb ontdekt, is dat ouders en kinderen mij vaak een hand aanreikten. Ze wilden bijvoorbeeld vragen stellen rond opvoedingsondersteuning of extra hulp bij schooltaken krijgen. En uiteindelijk dacht ik: oké, we moeten hier in het Scheldeoord iets doen. Omdat er heel veel schoolverlaters waren maar ook heel veel senioren én een contrast tussen de kinderen en de senioren. En toen dachten we: we kunnen de huistaakbegeleiding gebruiken als een brug naar welzijn. En uiteindelijk hebben we huistaakbegeleiding gebruikt als een middel om de buurtbewoners meer te betrekken en meer te bereiken. Dus om te werken aan de sociale cohesie in de wijk.

We maakten huistaakbegeleiding toegankelijk voor alle buurtbewoners. Iedereen van het 1ste tot het 6de leerjaar mocht er eigenlijk naartoe komen. Vooral kinderen met een migratie-achtergrond of kinderen die in een maatschappelijk kwetsbare situatie leefden. Maar ook gezinnen, ouders, hangjongeren, rolmodellen, vrouwen uit de wijk … Iedereen was welkom in de huistaakklas.

Dus nu zijn we bezig: we geven digitale sessies, digitale begeleiding. Wij proberen elke week samen te zitten met de kinderen. De begeleiders spelen ook telkens in op hun noden en hun verhalen. Dus we denken niet: oké, het is nu 13.30 uur, we gaan huistaakbegeleiding geven tot 15.30 uur en dan is het gedaan. Want dat is voor mij geen sterke huistaakbegeleiding. Huistaakbegeleiding moet op maat zijn en procesmatig gebeuren en er moet telkens ingespeeld worden op de signalen.

De ene keer zal dat een drugsproblematiek zijn, de andere keer agressieproblemen, grensoverschrijdend gedrag, pestgedrag maar ook contexten rond opvoedingsondersteuning. Dus niet enkel traditionele werkingen maar ook andere thema’s in het licht zetten. Zoals intra-familiaal geweld of andere zaken.

Ik ben geboren in Oudenaarde. Dan ben ik naar hier gekomen, naar de Machariuswijk. Ik ben een paar jaar naar De Vlieger geweest. Daarna ben ik wel naar het katholiek onderwijs geweest. En dat was in Sint-Bavo, zowel basisonderwijs als humaniora. En daar kreeg ik ook specifiek aangeleerd: respect hebben voor verschillende culturen. En niet denken: ja, ik geloof in de Islam dus ik heb één geloofsovertuiging en ik moet enkel mijn eigen geloof respecteren. Ik denk dat het belangrijk is dat we kunnen zeggen: we zijn allemaal eigenlijk één. En dat is belangrijk. En in mijn onderwijs en mijn opleiding heb ik dat altijd meegekregen, je moet respect hebben voor elkaar.

Na mijn 3de middelbaar ben ik naar het Sint-Franciscusinstituut geweest. Dat was dan in Melle. Dat was ook katholiek onderwijs. Daar heb ik jammer genoeg wel ervaren wat pesten was, wat discrimineren was. Ik had klasgenoten die in mijn gezicht spuwden. Die zeiden tegen mij dat ik een Turk was en dat ik moest luisteren naar hen. En op dat ogenblik heb ik - en ik ben daar wel héél erg trots op - nooit maar nooit iemand anders gekleineerd. Ik heb altijd respect gehad voor mijn medestudenten. Ik huilde vaak, ik was vaak ook alleen maar ik heb altijd iedereen gerespecteerd.

Op dat ogenblik besef je dat je op een dag het maatschappelijk verschil wil maken. Omdat je vindt: dit kan niet! Je wil dan wel het juiste tonen en ik heb daar altijd wel geduld voor gehad. En ik denk dat ik dat ook wil meegeven, aan de meeste jongeren met een migratie- achtergrond: jullie tellen ook mee! Ook al maken jullie nog altijd lidwoordfouten en denken jullie ook eens in het Turks na of iets anders. Wat maakt het uit in welke taal we spreken? Het maakt uit waarin we samen komen en dat vind ik gewoon superbelangrijk. Als we geen respect kunnen hebben voor elkaar, voor de gemeenschap dan denk ik dat we ook geen zorg kunnen dragen voor de buurt en voor elkaar. Of solidair met elkaar kunnen omgaan.

Ik wil die kinderen die dan extra kwetsbaar zijn, een beetje als rolmodel, aantonen: laat je niet ontmoedigen. Want ik denk wel dat er bij 1 op 3 meestal sprake kan zijn van pestgedrag, discriminerend gedrag of iets anders. Omdat je een andere huidskleur, een andere kleur van ogen of een andere vreemde naam hebt. Waarom worden die leerlingen met een vreemde naam doorverwezen naar een andere opleiding? Ik heb het zelf ook meegemaakt in de tijd. Ik had dezelfde resultaten als een klasgenoot en hij kreeg wel de kans voor een herexamen, ik niet. Dit is de waarheid. Hierover moet gesproken worden! Dit is de waarheid.

In het onderwijs is er anno 2021 nog altijd sprake van etnische segregatie! De kinderen die uit de sociale blokken komen, moesten vorig jaar tijdens de coronaperiode (toen het heel moeilijk was en bijna de helft geen laptop had) bijna allemaal hun jaar opnieuw doen. Zelfs kinderen van het 3de kantoor, dat is gewoon een opleiding in het beroepssecundair onderwijs, werden plots doorverwezen naar het buitengewoon onderwijs!? En wij moesten dan onze nek even uitsteken om te zeggen: hey, dat kan hier niet! Dat is wel een enorme ervaring voor een kind. En op dat ogenblik hebben wij daar, vind ik, wel een verschil in kunnen maken.

"In deze wijk maakt het echt niet uit wat je politieke overtuiging is, wat je geloofsovertuiging is.

Ik denk dat het belangrijk is dat we gewoon kunnen inzien: waar komen wij overeen en waar kunnen we samen het verschil maken?

Het grootste verschil hebben wij gemaakt toen we de kinderen hun stem wilden laten horen. En het ons effectief gelukt is! We hebben een film gemonteerd. We hebben geprobeerd om het hoorbaar te maken, door die belangrijke actoren te betrekken.

En ik ben eigenlijk die belangrijke actoren ook heel dankbaar. Zoals de wijkregisseurs en de buurtwerkers in de wijk maar daarnaast ook bijvoorbeeld de Schepen van Gelijke Kansen. Ze kwam langs op één van onze activiteiten. We hadden een uitnodiging gestuurd en ik vond dat wel sterk dat ze eens langskwam. Hetzelfde voor de Schepen van Onderwijs. Politiek kan pas sterk zijn als die verschillende partijen samenwerken. En dat vind ik gewoon heel krachtig om te zien. In deze wijk maakt het echt niet uit wat je politieke overtuiging is, wat je geloofsovertuiging is. Ik denk dat het belangrijk is dat we gewoon kunnen inzien: waar komen wij overeen en waar kunnen we samen het verschil maken?

En ik denk, omdat die signalen soms zijn doorgenomen in het beleid, er effectief wel verschil is geweest. Want er kwam dan plots een vacature, door de Stad gesubsidieerd, om een jeugdwelzijnswerker in de wijk Scheldeoord te laten starten. En die is er nu. Dat was een grote noodzaak en nu is die er.

Vroeger passeerde ik aan die blokken in het Scheldeoord. Ik dacht altijd: zulke mooie blokken, woooww! Ik dacht zelfs: dat is hier een elitewijk. Ik heb nooit gedacht dat ik daar huistaakbegeleiding zou geven. Dat één van de hoogste cijfers van schoolverlaters van het Scheldeoord zou zijn. Ik zou dat nooit geweten hebben. Dat er in de blokken heel veel kinderen zijn, die in erge woonomstandigheden leven. Dat er bijna overal vochtproblemen zijn, schimmelproblemen en andere erge zaken.

Wat ik in de wijk en in de blokken ervaren heb, zal voor mij altijd in mezelf blijven bestaan. Ik vind dat heel erg belangrijk.

Dit verhalenproject kwam er dankzij steun van Samen aan Zet (Stad Gent) en is een initiatief van Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg in samenwerking met Dienst Ontmoeten en Verbinden Dampoort/Sint-Amandsberg en enkele stadsdiensten.

Praktische info: 

• Vraag vanaf juli een wandelkaart bij Buurtwerk Dampoort of bij het Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg en ga op pad. Of bekijk hier onze online wandelkaart.

• Bepaal zelf hoe lang of hoe ver je wandelt, alleen of in groep. 

• Benodigdheden: een smartphone, internet (4G) en eventueel een koptelefoon.