Veerkrachtig wandelen doorheen de Dampoortwijk - Roger

Het is alom bekend: de Dampoortwijk is een warme en superdiverse volkswijk. En dat kan je zélf ondervinden tijdens deze verhalenwandeling! Maak aan de hand van audiogetuigenissen kennis met diverse wijkbewoners én ontdek intussen tal van ontmoetingsplaatsen in de wijk. 

Net zoals iedereen kent elke wijkbewoner vreugde en tegenslagen. Luister naar het verhaal van Christine, Erna, Hakan, Klara, Mike, Metin, Nuray, Roger, Valerie en Tulay. Ze vertellen openhartig hoe ze met vallen en opstaan hun leven uitbouwen in de Dampoortwijk. 

Beluister het fragment van Roger.

Opnames, bewerking en muziek: Joep Conjaerts

Roger is een actieve tachtiger die al jaren in de wijk woont. Hij is zeer geliefd door iedereen en draagt veel zorg voor zijn geliefde buurt: elke dag maakt hij het Heirnisplein proper. Roger is dan ook terecht een nieuw werkwoord in de Dampoort.  

Lees hieronder het verhaal van Roger:

Als ik van Holland naar België gekomen ben, moest ik zogezegd onderdak hebben. Ik woonde in diene tijd in Sint-Niklaas. Maar in Sint-Niklaas wilde ik niet blijven dus ik vertrok naar Gent omdat ik Gent beter kende. Want ik ben hier in ‘59 beginnen werken.

Ik ben opgenomen geweest in de crisisopvang en daar heb ik drie dagen mogen verblijven. Ik ben dan naar de kliniek moeten gaan omdat ik bronchitis had opgedaan. Die specialist, dokter Weynants heeft mij geholpen met een reclameblaadje om voor mij iets te zoeken, een appartement of gelijk wat. Hij heeft mij een dinge gebracht en ik zag erop staan: appartement in de Klinkkouterstraat voor man alleen. Ik zei: dat is iets voor mij. (lacht)

En de dokter zei dan: heb je iets gevonden? Ik zal ne keer bellen. En zo ben ik in 1994 hier in de Klinkkouterstraat terecht gekomen en ik woon hier nog. (lacht)

Ik ging op café om te vragen of er ergens een restaurantje was, dat niet te duur was. Ja, zeggen ze, in Ons Thuis. Mensen die minder bedeeld zijn, die mogen daar gaan eten. Maar ik ging er ook naartoe. Daar was een pater de baas. Hij keek naar mij en hij zei: gij hebt dat niet nodig. Ge zijt veel te schoon gekleed. (lacht)

‘s Avonds ging ik slapen maar ik had geen bed, geen meubels, niets. En ik had mij drie dekens gevraagd: twee om op te liggen en één om mij te bedekken. Maar ‘s anderendaags werd er om 10 uur gebeld. Het was die pater die voor mijn deur stond. En hij zegt: mag ik binnen komen?

Hij geloofde niet dat ik geen meubels had. En hij komt boven en ik zeg: dat is mijn kamer. Er stond niets. Dat is mijn keuken. Er stond ook niets. Nog een keuken. Mijne living.

En waar slaap je dan? vraagt hij. Ik zeg: daar op de grond. Oeioei, zegt hij, ge moogt deze middag komen eten. (lacht) En zo heb ik Erna leren kennen. Die deed vrijwilligerswerk bij SIVI. En ik ben hier gebleven.

Die ging daar ook gaan eten, Erna. En Erna zegt tegen mij: heb je goesting om bij ons een tas koffie te komen drinken en een babbelke te doen, in De Pastorij? Kom maar af! Iedereen mag hier komen.

En zo ben ik daar terecht gekomen. En bij de voedselbedeling en zo. En mensen gaan helpen, die ook niets hadden. Ik deed dat graag. En zo ben je ook bij de mensen. En zo ben ik dat blijven doen. Waar moest ik anders naartoe? Ik deed dat om van ‘t straat weg te zijn. Wat doet ne man alleen, als ge niets te doen hebt? Op café gaan zitten en dit en dat. Maar dat brengt niets op.

Ik ben drie keer geopereerd aan mijn rug. Ze hebben mij op invaliditeit gezet zonder dat ik het wist. Ik stond op ziektewedde toen ik uit de kliniek kwam. En op een zeker moment krijg ik een bericht dat ik op invaliditeit gezet was. Ik zeg: hoe komt het dat ik niet meer mag gaan werken? Omdat uw dossier zwaar genoeg is om geen werk meer te moeten doen.

Als ik thuis kwam, zat ik alleen. En als je onder de mensen bent, leren ze u ook allemaal kennen. Want ik mag mijne kop niet buiten steken of ‘t is ‘Roger van hier en Roger van daar’. En op ‘t plein ook: een mascotte op dat spel.

Maar ik en Erna ... Die kwam alle dagen bij mij. Ik maakte alle dagen eten klaar. Zij deed de kommiskes allemaal. Maar ik maakte het eten klaar voor haar en voor mij ook. Dat was veel plezanter dan alleen zitten eten. En als ze goesting had om te blijven, mocht ze blijven slapen ook, kon mij dat schelen. Ze lag in mijne weg niet hé. (lacht)

"Als je onder de mensen bent, leren ze u ook allemaal kennen. Want ik mag mijne kop niet buiten steken of ‘t is ‘Roger van hier en Roger van daar’. En op ‘t plein ook: een mascotte op dat spel."

Ik heb nooit in een bed geslapen. Ik heb altijd in de zetel geslapen. En dan moest ze uit haar huizeke, dat was in de Biekorfstraat. En dan begon ze te wenen. Ik zei: ge moet niet wenen. Zolang je geen woonst hebt, mag je bij mij blijven. En ze is 5 jaar bij mij geweest. Ze voelde haar thuis bij mij.

En dan heeft ze in de Jos Verdegemstraat een appartement kunnen huren. Ik heb haar veel geholpen. Ze heeft veel afgezien. Want moest ze niet geholpen geweest zijn door mij, ze zou 10 jaar eerder dood geweest zijn.

Vijf dagen op de week lag die in coma. Zij mocht mij om 6 uur ‘s morgens bellen. Dan wist ik dat het goed was. Maar als ze niet belde, dan deed ik mijn kleren aan en ging ik naar haar toe. Maar ik wist nooit waar ik ze zou vinden: dat kon in haar bedje zijn, of voor haar bed, of aan de tv, of in haar keuken, of op de wc … Ik wist nooit waar ik ze vond. En dan moest ik haar hoofd omhoog doen en proberen om haar cola te laten drinken. Maar ne keer dat ze een beetje gedronken had, liep ze rond en wist ze van niets. Dat zijn vreeje dingen!

Ik had nog één tante, in Wachtebeke. Die is nu 90 jaar geworden. En als die komt te sterven, ben ik de oudste van heel de familie. Zowel langs mijn moeders als langs mijn vaders kant.

‘t Heirnispleintje kuis ik alle dagen op. Ik ga daar alle dagen twee keer naartoe. Ja, ze geraken aan drank in de Delhaize en in de gazettenwinkel. Die vuilniszakken zijn bijna alle dagen vol van de blikjes die ze daar insmijten. Veel mensen komen picknicken aan de banken die daar staan. Die eten pizza en van alles. En er zijn er die met hun plastiek zakken van thuis komen en die zakken daar ook in de vuilniszakken wegsmijten. Ik krijg daar veel vragen over, hoe het komt dat ik dat doe. Dan komen ze een keer babbelen met mij en zeggen ze: goh, dat is hier altijd proper.

Ze hebben mij geschilderd op de elektriciteitscabine. Ze hebben mij in de bloemetjes gezet. Als ze mij daar aan het schilderen waren, was ik daar niet bij. Maar Jel (van buurtwerk) heeft mij opgebeld. En weet je wat dat was? Ze stonden daar met zeven fotografen (lacht) om mij te trekken en uitleg te geven. Ik had nog niet in de krant gestaan.

Het kwam gisteren ter sprake bij die madam die mij naar dinge gevoerd heeft. Môh, zegt ze, ik heb u gezien in de gazet. Ik zeg dan: ja, dat zal wel … van het pleintje hé. Ze hebben mij daar geschilderd. Dat moet ik zien, zegt ze. En toen we naar huis reden, heeft ze zich speciaal daar met de auto gedraaid om dat te zien. Godverdikke, zegt ze, ik ben met een BV op schok geweest! (lacht)



Dit verhalenproject kwam er dankzij steun van Samen aan Zet (Stad Gent) en is een initiatief van Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg in samenwerking met Dienst Ontmoeten en Verbinden Dampoort/Sint-Amandsberg en enkele stadsdiensten.

Praktische info: 

• Vraag vanaf juli een wandelkaart bij Buurtwerk Dampoort of bij het Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg en ga op pad. Of bekijk hier de online wandelkaart.

• Bepaal zelf hoe lang of hoe ver je wandelt, alleen of in groep. 

• Benodigdheden: een smartphone, internet (4G) en eventueel een koptelefoon.