Veerkrachtig wandelen doorheen de Dampoortwijk - Tulay

Het is alom bekend: de Dampoortwijk is een warme en superdiverse volkswijk. En dat kan je zélf ondervinden tijdens deze verhalenwandeling! Maak aan de hand van audiogetuigenissen kennis met diverse wijkbewoners én ontdek intussen tal van ontmoetingsplaatsen in de wijk. 

Net zoals iedereen kent elke wijkbewoner vreugde en tegenslagen. Luister naar het verhaal van Christine, Erna, Hakan, Klara, Mike, Metin, Nuray, Roger, Valerie en Tulay. Ze vertellen openhartig hoe ze met vallen en opstaan hun leven uitbouwen in de Dampoortwijk. 

Beluister het fragment van Tulay.

Opnames, bewerking en muziek: Joep Conjaerts.

In de jaren 70 kwam Tulay op haar 18de vanuit Turkije naar de Dampoortwijk. Ze maakte er kennis met haar buren en met hun gewoontes en gebruiken. Na meer dan 40 jaar voelt ze zich nog altijd prima thuis in de wijk. Lees hieronder haar verhaal:

"Ik ben Tulay Karaca, ik ben geboren in 1955. Ik ben al 47 jaar hier.

Er was een park aan mijn huis in de Engelbert Van Arenbergstraat. Het was er leeg toen, mensen gooiden hun vuil daar. De Stad heeft daar bomen gepland en kijk nu hoe mooi groot deze zijn geworden.

Ik woon sinds 1980 aan het Heilig Hartplein, daarvoor woonde ik dus in de Engelbert Van Arenbergstraat.

18 jaar was ik toen ik naar België kwam.

Ik ben in het 2e middelbaar gestopt met school. Niet omdat ik niet wou studeren. Ze wilden me niet alleen laten gaan en hebben me daarom niet laten verder studeren. Daarom was ik veel thuis en heb ik alles van het huishouden geleerd, het huisvrouw zijn.

Toen ik 18 jaar was, kwam mijn toekomstige man op vakantie naar Turkije. Hij was ouder, maar toen ik hem zag was ik verkocht. Toen hij me een huwelijksaanzoek deed, ben ik erop ingegaan en zo ben ik naar hier gekomen. 

Mijn man was hier al meer dan 8 jaar, sinds 1964. We zijn in Turkije getrouwd, hebben daar ons trouwfeest gehad en daarna zijn we naar België gekomen. 

Je komt hier toe, het eerste wat je ziet is dat er veel verschil is tussen Emirdag en Gent.

Het verschil was vooral dat je in Turkije meer groen hebt en er is meer ruimte. In Turkije, als je uit je woning stapt, heb je een grote tuin, een groot domein. Je hebt je vaste buren die je al vele jaren kent…

Hier, sorry dat ik het zo zeg, vond ik de huizen klein…en de mensen vond ik niet zo sociaal. Ik heb zelf de mensen benaderd.

De eerste keer dat ik terugging naar Turkije vroegen ze mij: ‘Waarvoor staat België bekend?' Mijn antwoord was: ‘de chocolade en frieten zijn heerlijk.’

De eerste keer dat ik de woning van mijn man binnenstapte… je kwam onmiddellijk binnen: heel klein, naast het raam 2 stoelen, in een hoekje een tafel, een kachel, een kast en bij de deur een trap naar boven. Ik dacht dat het een wachtruimte was. Ik dacht mijn man is de auto gaan halen, hij gaat me straks naar ons huis brengen… Maar het bleek mijn woning te zijn.

Mijn buren: rechts van mij woonde een oudere dame die waarschijnlijk rond de 70 zal zijn geweest, ouder dan ik nu. Aan de linkerkant waren de buren ook een stuk ouder. Iets verderop woonde een oudere meneer die moeilijk stapte, hij was nogal zwaar. Het waren allemaal mensen op leeftijd in mijn straat.

Ze dronken 1 kopje koffie en aten een boterham met wat kaas, dat was hun ontbijt. Ik keek ervan op. Ze hadden een zoon of dochter met één kindje – die kwamen één keer in de week, brachten een stuk taart, bleven een uur, aten hun taartje op en dan waren ze weer weg. Maar zo hoort het niet, ik vond dat heel spijtig voor die oude mensen.

Dus ja, ‘s morgens ging ik bij mijn buren langs om te checken of ze in orde waren. Dat hoort zo, zorg dragen voor de ouderen en je buren. Gewoon kijken of ze ok waren.

Op een dag toen mijn buurvrouw de deur opende, had ze een kleine emmer met wat water en was zichzelf aan het ‘wassen’…Ik vroeg haar: was jij je zo? Ze antwoordde: Ja.

Ook toen ik net in ons huis woonde, vroeg ik me af: Waar moeten we ons wassen? Er was geen badkamer, alleen een kleine toiletruimte, dat was het…

Bij de Turken is het belangrijk dat je je vaak volledig wast. Mijn man had een grote wasteil en emmer gekocht. Ik vond dat goed genoeg.

Ik ging bij mijn buren en nam de wasteil mee. Ze hadden allemaal wel een ketel op hun kachel en ik warmde het water op. Naast het toilet had je een kleine ruimte op het beton. Ik zette haar daar, op een stoel, en waste haar 1 keer per week volledig.

Deze buurvrouw, die ik waste, had een naaimachine. Ik had dat niet, mijn huis was te klein. Ze heeft haar voorkamer opengesteld voor mij. Ik heb daar genaaid voor iedereen. Ik heb veel mensen geholpen. Met die naaimachine heb ik van alles gemaakt. In die kamer heb ik hoeslakens genaaid en gebreid... Het was zoals mijn thuis, ik kwam binnen en buiten wanneer ik wou. Die oudere dame was als een moeder voor mij.

Mijn man had suikerziekte, dat is pas later ontdekt. Hij had heel veel schrik van de insulinespuit en is uiteindelijk verlamd geraakt. Volgens mijn geloof is dat de wil van God. Omdat de kinderen werkten bracht ik hem zelf naar het ziekenhuis.

Hij werd vaak opgenomen. De zorgverleners bedankten me, omdat ze vonden dat ik goed voor hem zorgde. Ik heb dat met veel liefde gedaan. Het zorgstelsel en de ziekenhuizen waren héél goed. Wanneer het nodig was stonden ze voor je klaar. De verzorging was héél héél héél goed.

"Mijn buurvrouw had een naaimachine en stelde haar voorkamer open voor mij. Ik heb daar genaaid voor iedereen. Ik heb veel mensen geholpen. Het was zoals mijn thuis, ik kwam binnen en buiten wanneer ik wou. Die oudere dame was als een moeder voor mij."

Onze huisarts was Dokter Smekens. Hij had een hart voor de mensen en hield van de Turken. 

Ik voelde me wel vrij snel thuis hier. Ik had mijn man hier en ik wou de mooie cultuur van de Belgen leren kennen: hun taal en cultuur leren kennen was leuk. Nee, ik had geen moeite om me hier thuis te voelen. 

Op dit moment vind ik dat beide culturen beter op elkaar aansluiten. Er is meer harmonie. In mijn tijd was dat niet het geval. Als je kijkt naar de kledingstijl, de reizen die de jongeren maken, de manier waarop ze elkaar helpen…Toen was dat niet zo, nu wel.

Ze zijn al sinds hun kindertijd bij elkaar, ze studeren samen en kennen de taal. Zo komen ze dichter bij elkaar. Dat is volgens mij de reden.

Dit verhalenproject kwam er dankzij steun van Samen aan Zet (Stad Gent) en is een initiatief van Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg in samenwerking met Dienst Ontmoeten en Verbinden Dampoort/Sint-Amandsberg en enkele stadsdiensten.

Praktische info: 

• Vraag vanaf juli een wandelkaart bij Buurtwerk Dampoort of bij het Wijkgezondheidscentrum Kapellenberg en ga op pad. Of bekijk hier de online wandelkaart.

• Bepaal zelf hoe lang of hoe ver je wandelt, alleen of in groep. 

• Benodigdheden: een smartphone, internet (4G) en eventueel een koptelefoon.