Verhalen uit de hoogte - kraanman Aimé De Vos

Walter Ertvelt vertelt het verhaal van Aimé De Vos, die tussen 1960 en 1994 kraanman was aan de Gentse Voorhaven.

Aimé De Vos: "Gust Acke, onze baas, liet Fredje Odou en mij eens de hele waszaal kuisen. Daar hingen nog van die wasbakken die je kon omkippen, zoals bij de paarden. Het was die dag zeer warm en we begonnen met sponzen naar mekaar te smijten. Tot Gust ineens binnenviel en zei: "Nu jullie toch aan het afwassen zijn, zal ik een handje helpen." En klets, we kregen een ganse emmer water in onze nek.

Aan de Voorhaven had je kranen met verschillende soorten controles. Die met een ronde bol waren de goede. Maar had je een met een plat controleke, was het rap van 'patat' en nog niet te stil ook. Ik had eens in zo'n kraantje mijn kan koffie op mijn kachelke gezet. Toen ik per ongeluk met mijn bil tegen de livier botste, ging het van 'boem!', een enorme knal. De plomps lagen tot in de koolbak.

Als kraanman had je vanuit je cabine een goed overzicht over de kade. Je kon alles goed in de gaten houden. Ook als de dokwerkers een plateau op twee schragen zetten om de douaniers te misleiden en een ander achterover wilden slaan. Dan riepen wij wel eens: "Dieven, dieven!" De douaniers konder er anders ook goed weg mee. Waarom hadden ze anders van die kapottes aan; je weet wel: lange jassen met van die vreselijk diepe zakken.

Als kraanman kon je maar beter niet te veel drinken. Bijtijds zag je hier en daar wel een rondlopen met een kraakoog. Dat was bijzonder gevaarlijk, want kraanwerk is preciziewerk. Sommige dokwerkers waren echte lastigaards. Neem nu Been in de Rug: hij was zelf te lui om hem eens te stuiken. Bij hem moesten de haken tot juist aan zijn handen in zijn zakken toekomen. Anders was het gegarandeerd ambras."

Portret: Peter Lambrecht