Verhalen uit de Hoogte - kraanman Ferdinand Tange
Van "Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs"
Ga naar het project
Verhalen uit de hoogte brengt het relaas van 12 kranige mannen over leven en werken aan de Voorhaven. Walter Ertvelt vertelt het verhaal van Ferdinand Tange, kraanman van 1970 - 1984 aan de Gentse Voorhaven.
Ferdinand Tange: "Als kraanman moest je rendabel zijn, want we werkten voor een stuk op basis van drinkgeld. De stevedoor wist wel wie hij moest hebben als het werk vooruit moest gaan.
Sommige kraanmannen deden hun werk echt graag. Bij hen stond het zweet op hun voorhoofd als ze hun dubbel briefke kregen. Maar er zaten ook leeggangers tussen. Zij werkten altijd even traag, of ze nu veel of weinig drinkgeld kregen. Je mocht toch rekenen op drie jaar eer je met al die verschillende soorten kranen vlot overweg kon.
Van die moderne kranen terug gaan naar die ouwere types is precies of je vandaag in een auto van de jaren '20-'30 stapt, met dubbele koppeling, met tussengas en zonder servostuur.
We hebben vanalles gelost en geladen: Audi's, patatten, spiritus, wijnvaten. Die werden in de loodsen wel serieus vergrendeld.
Den Yzer was een boot speciaal gebouwd voor het transport van koeien, schapen, paarden. De paarden kwamen meestal uit Polen en waren bestemd om er salami van te maken. De beesten werden via de gangway in de loodsen gejaagd. op een keer riepen de dokwerkers dat ze het niet konden houden van de stank. Bleek dat er onderweg een hele hoop beesten vertrappeld waren. Die moesten wij er dan met de kraan uithalen.
Op een dag waren we Saharazand aan het lossen uit een grote, oude Rijnkast van 3 à 4.000 Ton. Ineens klonk een luide knal en brak dat schip middendoor. Ik zat juist in een van die twee vlotkranen die met stalen kabels aan die vloten vast lagen. Die vloten namen subiet één, twee meter water, waardoor de kranen schuin kwamen te staan. Het schip trok ons naar beneden. De vlotkranen waar wij in zaten, waren met nylonkabels verbonden met die Rijnkast. Die begonnen serieus uit te rekken tot de kabels krak zeiden. Toen was het lopen voor ons leven naar het klimtouw. Uiteindelijk is het nog goed afgelopen. Een geluk, want ik kan niet zwemmen."
Portret: Peter Lambrecht
