Verhalen uit de hoogte - Robert Broeckaert

Walter Ertvelt vertelt het verhaal van Robert Broeckaert, gewezen kraanman aan de Voorhavenkaai, van 1956 tot 1987.

Robert Broeckaert: "Op een dag moest ik een nieuwe poulie steken met Tsjeef, de visiteman. Victor, de werkmeester bediende de kraan. Maar die deed ineens een manoeuver. Hij draaide over en deed een conterklets. Gelukkig had Tsjeef mij nog juist vast bij mijn vest. Anders lag ik eruit. 

Hoogtevrees mocht ge hier niet hebben. Als de flèche kapot was, moest je naar boven klimmen. Ook in de winter en in het donker. Dan zat je daar op 40 meter hoogte, te solderen. Soms stelden ze twee gieken tegen elkaar en moest je in de hoogte overstappen van de ene naar de andere kraan.

Met de werkleiders was het bijtijds ambras. Neem nu Seeuws. Van hem moesten we altijd onze kepie op hebben aan de kaai. Zonder uitzondering. En pas op als je de balkskes niet op de caniveau had gelegd. Dan trok hij gegarandeerd je sleutel uit, zodat je zonder elektriek zat. Dan mocht je algelijk uit je kraan komen.

Je had altijd een vast uur om te beginnen, maar je wist nooit op voorhand wanneer je zou stoppen. Soms klopten we tot acht dagen achter elkaar overuren. En het enige dat we dan kregen, was een bak beschuitjes, een blik sardienen of wat gekapt en twee flessen limonade.

Ik kan nog alle nummers van die kranen. De 11 en 12 waren Ladeuzes met goeie flèches. De Titan-kranen, de nummers 101 tot 104, waren deugnietjes. Daar moest je vieren met je billen, om dat je geen handen meer vrij hadt. En op kaai 36 stonden vier van die kleine 2,5 tonnerkes."

Portret: Peter Lambrecht