Verhalen van onder het stof - André De Somville

Portret: Brecht Van Maele

De Porre: in de wijk Moscou-Vogelhoek klinkt de naam al lang als een klok. Van 1907 tot 1980 gonsde het hier van de bedrijvigheid en vormde deze textielfabriek het kloppende hart van de wijk. De lakens van De Porre waren alom gekend voor hun uitstekende kwaliteit. Het is intussen al van 1980 geleden dat De Porre de fabriekspoort voor een laatste keer dicht trok. Het sluitstuk van een lange, rijke geschiedenis. We konden nog acht voormalige werknemers opsporen die bereid waren hun verhaal te vertellen over hun stukje De Porre. We laten aan het woord: een wever, een broer en zus uit de spinnerij, een laineerder, een hoofdboekhouder, een mecanografe, een poetsvrouw en een infirmière. Hun getuigenissen beslaan de periode 1949 – 1980.  

André De Somville: "Ik kwam hier in 1961 als jonge man binnen bij twee oudere mensen, de hoofdboekhouder was 65 jaar en de hoofdkassier maar liefst 83! Na zes maand was ik hier al hoofdboekhouder.

Invoering van de BTW

Het werk van hoofdboekhouder was nogal ruim: dat ging vanaf het inboeken van de inkomende facturen, het centraliseren van alle gegevens, het opmaken van de trimestriële balans en de jaarlijkse balans, tot en met de contacten met de banken en met de belastingsdiensten. Dan spreek ik over de periode van vóór de invoering van de BTW. De ingrijpende omvorming van de belastingen kwam er achteraf nog allemaal bij. Alle financiële zaken, zowel de placementen, als het goed ging, maar dan later ook voor de noodzakelijke leningen, kon ik enkel bespreken met de grote baas, Jacques De Porre. Het contact ging altijd rechtstreeks tussen hem en mij. In de beginjaren was alles Franstalig, dus niet alleen de contacten met de bank Société Générale de Belgique (nu PNB Parisbas Fortis), maar ook de hele boekhouding. Later is dat beetje bij beetje veranderd naar het Nederlands.

Moderne Sensimatics en Sensitronics

De Porre was eigenlijk best een modern bedrijf. Al in 1961 werkten wij er met de modernste boekhoudmachines van dat ogenblik: de Sensimatics van Burroughs. Die machines werkten met een systeem van fiches. Eenmaal de fiche in de machine, moest je allerlei gegevens intikken, zoals de factuurnummers, de bedragen, debet en credit, het saldo,… Eind jaren ’70 kochten we de Sensitronic-machines aan, zeg maar de voorloper van de computer. Fiches met een magneetstrip namen het geheugen over. Zo moesten we het saldo niet meer intikken; dat werd al overgenomen door de machine zelf. Dat was in die tijd ultra modern, ja. Ook onze burelen waren zeer modern: alles was gescheiden met glas. Zo had iedereen een eigen bureau, maar kon je elkaar toch zien zitten. Alleen mijnheer Jacques De Porre en zijn schoonzoon, Bruno De Ruyck, zaten in een gesloten bureau.

Gemoedelijke sfeer in de DéPé-club

De sfeer in De Porre was zeer goed, ook zo bij de boekhouding. We werkten er met drie: Henri D’Argent, Roger De Rockere en ikzelf. In het begin werkten we ook op zaterdagmorgen. Dan is dat overgegaan naar één zaterdag op de twee. We hadden in het begin ook maar twee weken vakantie op een jaar: de week van de Gentse Feesten en een week erbij. Begin jaren zeventig heeft mijnheer Jacques Van Huffel de DéPé-club opgericht. We kwamen jaarlijks samen in de gemeentelijke feestzaal van Gentbrugge voor een etentje met erna een dansfeest met orkest en later een diskjockey. Ook de bazen waren er toen altijd bij en de geest was er aangenaam. Mijnheer Jacques De Porre wist zich goed te bewegen onder het volk. Zo sprak hij altijd Gents tegen de arbeiders. Ofwel sprak hij Gents ofwel Frans. Ik denk niet dat ik hem ooit gewoon Nederlands heb horen spreken.

Twee bedrijfsbranden

Ik heb een souvenir van twee branden in de fabriek: de eerste vond plaats in de lainage en een tweede was waarschijnlijk aangestoken door kinderen uit de school die met lucifers aan het spelen waren. En het moet natuurlijk lukken: Jacques De Porre was nogal supersticieus en het voorval vond plaats op een vrijdag de 13de. Dat heeft zijn bijgeloof alleen maar versterkt.

Slijtvaste Featherweights

Ik ben blij dat de fabriek plaats maakt voor iets nieuws. Want vooral in de Saint-Genoisstraat was het uitzicht echt verloederd. Aan de Peter Benoitlaan is de situatie altijd een stuk beter gebleven, doordat de brandweerpost er actief bleef en dankzij de verkoop van de drie villa’s van de voormalige afdelingshoofden van De Porre. Het is hier zeer mooi aan het worden met het nieuwe park en de uitbreiding van de school. Ik heb zelf nog lakens liggen van De Porre. Weet je hoe dat komt? Wel, eenvoudig, ze verslijten gewoon niet. Dat waren zeer mooie Featherweights, wat toen bekend stond voor de goeie kwaliteit. Onze lakens waren gekend als de DéPé-producten en die werden in tal van chique magazijnen verkocht, ook in het buitenland."