Verhuizen zonder badkamer

Raconteur Annelies Nevejans zocht Nele Boesman op.

Nele werkt als zelfstandig IT-consultant en moet door de corona-maatregelen thuis werken. Ook haar man en twee kindjes zijn momenteel thuis. Voordien werkte ze zelden van thuis uit, want dat doet ze eigenlijk niet zo graag, dus zeker niet in de huidige omstandigheden. "Geef mij maar een duidelijke start en einde van een werkdag. Thuis loopt alles altijd een beetje door elkaar", zegt Nele. Buitenshuis werken zorgt voor een duidelijke verdeling tussen werk-tijd en thuis-tijd. Bovendien mist ze het sociaal contact met de collega's.

"De eerste week met ons vieren thuis was behoorlijk intens", vertelt Nele. Allebei voltijds werken met een kleuter en een lager schoolkind in huis, was niet vol te houden. Nele besliste daarop om over te schakelen op halftijds werken. Dat maakt het allemaal iets haalbaarder, maar dat betekent dus ook slechts een half loon.

Nele woont aan de rand van Zwijnaarde met Zevergem/De Pinte. Normaal zouden ze overmorgen verhuizen naar het centrum van Zwijnaarde. "We leefden de voorbije maanden toe naar 13 april, want dan zouden we verhuizen. Maar nu is alles stil gevallen", zegt Nele. De badkamer heeft nog geen vloer of meubels, dus hebben ze de verhuis uitgesteld. Gelukkig hoeven ze pas eind mei uit het huis waar ze nu wonen.

De voorbije weken gingen alle vrije momenten van Nele en haar man op aan de verbouwing van het nieuwe huis. Ieder weekend werden de kinderen toevertrouwd aan de zorg van grootouders of vrienden. "Eigenlijk ben ik blij dat er voor mij beslist is om een pauze in te lassen", stelt Nele vast. Het is fijn om de kinderen nu even zo veel te zien.

Maar het blijft een heel karwei om alles georganiseerd te krijgen. Op het einde van de dag heeft Nele geen energie meer om nog te bellen of te mailen. Sociaal contact is heel beperkt geworden.

"Ik leef echt in een bubbel", zegt Nele glimlachend. Ze gaan bewust pas 's avonds wandelen met de kinderen om zo weinig mogelijk mensen tegen te komen. Het Zwijntjesbos begint zowat aan de voordeur. Voor de kinderen voelt het pas aangeplante bos al als een echt bos waar ze allerlei avonturen kunnen beleven. Eindelijk kunnen ze ook meer genieten van hun eigen tuin omdat er minder lawaaihinder is van de E17.

Ook voor boodschappen blijft Nele in haar lokale bubbel. Ze gaat niet meer naar de supermarkt, maar doet alle boodschappen bij lokale handelaars. Daar moet je niet aanschuiven met je kar en zijn er geen lege rekken. Doordat alles kleinschaliger is, heb je een beter overzicht en dat zorgt er voor dat Nele het gevoel heeft dat ze meer controle heeft.

"Ik hou mijn hart vast voor als alles weer moet zoals voorheen", zucht Nele. "We hebben voor de kinderen de klok niet verzet bij de omschakeling naar het zomeruur. We zetten geen wekker. We hoeven ons niet op te jagen 's ochtends. Dat is zalig, want we hebben anders allemaal een ochtendhumeur", lacht Nele. "Maar dat zullen we dus niet kunnen volhouden eenmaal iedereen weer op tijd op school en op het werk zal moeten zijn."

Op het eind van ons gesprek geeft Nele mij nog een tip voor boek: Rafelen van Sanne Huysmans. Ik zal er nog even op moeten wachten, want het zit voorlopig helaas nog in een van de vele verhuisdozen...