Verweven verhalen - UCO Braun - Halil Gök
Van "Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs"
Ga naar het project
Portret: Patrick Henry
Halil Gök was tussen 1980 – 2008 inspecteur in de spinnerij en weverij in de UCO-fabriek en blikt terug op die jaren.
Video: Peter De Bock
Halil: Ik woon sinds 1968 in Gent en ben in de UCO beginnen werken op 23 juni 1980. Ik zal dat nooit vergeten, want mijn vrienden waren op schoolreis en ik was al 3 maanden getrouwd, op mijn 16 jaar.
20 km/nacht op een driewieler
Het werken aan de machines was soms echt gevaarlijk. Toen een vriend van mij een klein stukje stof wilde wegnemen, geraakte hij direct zijn pink kwijt. Die machines stopten ook niet vanzelf. Dat duurde tot 30 à 45 minuten eer die volledig stilvielen. De UCO was een grote fabriek. Ik denk dat wij per nacht tot twintig kilometer aflegden. Op den duur gaven ze ons een driewieler, precies zo’n fietske voor mensen met een handicap. Daarmee laveerden we tussen de machines. We moesten wel maken dat we met ons stuur de stof niet raakten. Het vroeg wat gevoel voor evenwicht, want we schreven op het bord terwijl we op de fiets zaten.
Mannen en voetbal
Voor zijn laatste werkdag net voor zijn pensioen, hadden we onze ploegbaas, zijn vrouw en dochter getrakteerd op een etentje in een Turks restaurant. Die mens heeft dat echt gewaardeerd. Heel wat taken waren niet geschikt voor vrouwen, omdat het werk te zwaar was. Neem nu het tillen van zakken van 50 tot 60 kilogram. Ik heb de laatste 15 jaar tijdens de weekends gewerkt. Als er ’s avonds een voetbalwedstrijd was op tv, dan was ik met mijn hoofd meer daar. Dan sms’te ik wel eens naar mijn zoon om de tussenstand te weten. Didier, een collega, had ’s morgens vroeg eens een schel hesp tussen mijn boterham gelegd, om mij te plagen. Varkensvlees dus. En ik wist van niets. Tegen 7 uur kreeg ik goesting in een boterhammeke met koffie. Ik had het subiet geroken. En Didier stond natuurlijk van achter zijn machine te lachen.
De voddenberg groeit
De laatste jaren stapelde de ene fout na de andere zich op. De eerste kwaliteit ging erop achteruit. Dan volgde de tweede keuze, de derde, … De stapel vodden bleef groeien. Zo kon het natuurlijk niet verder. Twee à drie keer per jaar werden we bijeengeroepen met de boodschap dat het hier slecht aan het gaan was. Zo zijn Marx & Spencer hier weggetrokken.
