Yvette Geiregat van 'in 't Lindeken'

Wie de Turkse bakker op de hoek van de Sint-Salvatorstraat en de Doornzelestraat passeert, heeft het opschrift op de zijgevel misschien al eens opgemerkt: een oude lichtreclame met de naam ‘Evada’. Dat bord heeft niets te maken met de bakkerij, maar alles met ondergoed. Hu? Hoe zit dat? Wel, vroeger bood dit pand onderdak aan de winkel In ’t Lindeken. De inmiddels 91-jarige Yvette Geiregat baatte tussen 1975 en 1992 de winkel uit en hielp destijds nog mee de lichtreclame ophangen. Zolang blijft het een mooi knipoog naar dat stuk textielverleden van de wijk.

Yvette werd geboren op 3 januari 1932 in Hansbeke en bleef er tot haar twaalfde wonen. Nadien volgden jaren van internaat. Later zocht Yvette werk in Gent en leerde ze Eugene Claeys kennen met wie ze in 1954 trouwde. Eugene werkte in de textielsector. Het koppel vestigde zich aan de Jozef Plateaustraat, op wandelafstand van de faculteit Geologie van de Universiteit Gent, waar Yvette een job vond. Dat duurde tot er kinderen kwamen en Yvette besloot om thuis te blijven voor het huishouden en de opvoeding van de drie kinderen.

Terug aan het werk

Tegen de tijd dat de kinderen al ouder en zelfstandiger waren geworden, had Eugene, die veel contacten met de UCO had, opgevangen dat er een textielwinkel over te nemen was in de Sint-Salvatorstraat. Toen hij dat vertelde aan Yvette, moest zij er niet al te lang over nadenken. Zo belandde de ondernemende Yvette op 43-jarige leeftijd, voor lange tijd in een centraal gelegen handelspand in de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham.

Yvette: “Het eerste wat ik deed na de overname, was  de hele zaak volledig leeg maken om  vervolgens opnieuw in te richten. De winkelruimte van zo’n 110m² bevond zich in een trapgevelpand, dat toch wel enkele ernstige gebreken vertoonde.” Maar dat kon Yvette niet weerhouden om er een winkel met naam en faam uit te bouwen. Yvette: “In de winkel stonden allemaal ijzeren wanden met schabben, waarop waren als ondergoed waren geschikt. In het midden stonden een rij tafels mooi tentoongesteld met daaronder de voorraadbakken. Verder hadden we in het midden van de winkel enkele pashokjes met gordijn en een grote spiegel erin.

Bonneterie-lingerie

Op oude foto’s van ‘In ’t Lindeken’ kan je in de vitro’s van de winkel nog de begrippen ‘bonneterie’ en ‘lingerie’ ontwaren. Die staan voor kwaliteitsvolle textielwaren, zoals wollen kousen en sokken, mutsen, dassen, handschoenen en dus ook ondergoed. De winkel droeg vroeger al de naam In ’t Lindeken.  Maar het is niet altijd een textielwinkel geweest, weet Yvette: “Vroeger moet dit pand nog dienst hebben gedaan als kleine zuivelwinkel. Het valt haast niet te geloven, maar mij hebben ze nog verteld dat er zelfs enkele koeien, geiten en paarden en pluimvee hebben rondgelopen op een aanpalend stuk grond.” 

In ’t Lindeken richtte zich tot dames, heren, kinderen en zelfs baby’s. “Ondergoed was onze specialiteit, maar ik verkocht zoveel meer”, verzekert Yvette ons. “Denk maar aan zaken als handdoeken, badlakens, beddengoed, pyjama’s, jeansbroeken, joggingbroeken, hemden, bloezen, truien, handschoenen, mutsen,… Veel textiel kwam vooral binnen via de UCO of via het buitenland.”

De centrale ligging van de winkel in de wijk bleek al die tijd een groot voordeel. Niet alleen was er de tramhalte, waardoor de etalage in het oog viel, maar ook de directe nabijheid van de school, de kerk, de frituur, enkele cafés, meerdere bankfilialen en de schippersbeurs in café De Toren vormden een ware troef. 

Yvette besteedde daarom ook altijd veel zorg aan haar etalage. “Die zette ik altijd, samen met Eugène, mooi wanneer de winkel gesloten was. En om de vijf jaar namen we de winkel grondig onder handen en vervingen we het behang om de zaak modern te houden. We hadden meerdere piekperiodes in het jaar. Ieder begin van een nieuw seizoen was het doordraaien geblazen. Dan moesten we alle kleren wisselen, want de klant is telkens op zoek naar iets nieuws.”

De gouden jaren

In de jaren zeventig en tachtig bruiste de wijk nog volop. De Sint-Salvatorstraat was in die jaren nog een echte winkelstraat, als verlengstuk van de Sleepstraat. Yvette weet nog heel wat handelszaken op te sommen: een grote draperiewinkel, een geschenkenhuis, de UNIC, de grote elektrowinkel De Mulder, een zaak voor schooltoebehoren, de quincaillerie Decoene-Simons, meerdere bankfilialen, bakkers en slagers. Yvette: “En natuurlijk ook heel wat textielhuizen, zoals de jeugdwinkel Modegril, Eleganta (een textielwinkel met vooral bovenkledij), de schoenwinkel van Rudy, Couture Anny met haar bloezen, kleedjes en bruidskledij, enzovoort.”

De vele handelszaken kenden vroeger een nauwe samenhang. Dat vertaalde zich in een actieve dekenij, die onder meer een jaarlijkse braderij en een kermis inrichtte. “Dat was werkelijk met alles er op en er aan”, verzekert Yvette ons. “Een kermiskoers, een mobiele frituur, een boksring, een fanfare met majorettes en optredens in een grote tent op het plein van Seleskest, met namen als An Christy en Joe Harris. Op een bepaald moment zijn ze ook met een stoet gestart. De schippers liepen toen mee met een grote houten boot.”

Voor een handelszaak als In ‘t Lindeken, vormde die wijkkermis toch wel een van de hoogtepunten van het jaar. Ja, ook wij werkten daar aan mee. Zelf heb ik ooit met mijn textiel de reus van Seleskest aangekleed voor de jaarlijkse optocht.”

De schippers van de wijk

De schippers bleken trouwe klanten van ‘t Lindeken. Terwijl veel van de schipperskinderen op internaat verbleven en school liepen in de Sint-Salvatorstraat, kwamen de ouders om de 3 à 4 weken aan wal om er hun boodschappen te doen en hun voorraad in te slaan. Op die momenten wisten ze hun weg vlot te vinden naar de winkelas: Voormuide - Sint-Salvatorstraat - Sleepstraat.

Het wegtrekken van de schippers, vertaalde zich ook voor In ’t Lindeken in een terugval van het aantal klanten, maar gelukkig bleef er veel passage ronde de winkel. Yvette: “Onze ligging bleef gelukkig in ons voordeel spelen.”

De sluiting

In 1992 besloot Yvette, op 60 jarige leeftijd, haar winkel voorgoed te sluiten. “Acht jaar eerder had de dekenij het voor bekeken gehouden. De zaken begonnen toen al minder goed te lopen. Onze winkel was bovendien toe aan een grondige renovatie en die investering wilde ik niet meer opbrengen. Hier en daar kwam een plafondtegel los, die dan naar beneden viel en waardoor de stroomkabels bloot kwamen te liggen. Echt veilig was het niet meer. Maar ik houd me vast aan het warme afscheid dat i k kreeg van mijn trouwste klanten. Dat heeft me deugd gedaan.”

Als we Yvette tot slot vragen wie in al die jaren haar meest opmerkelijke klant is geweest, antwoordt ze op fluistertoon: “Hebt gij nooit van Madame Martine gehoord?” Blijkt dat deze dame, die uit Wallonië of Frankrijk afkomstig was, om de hoek in de Doornzelestraat een bescheiden bordeeltje uitbaatte. En ja, ook zo’n zaak had nu en dan nieuwe lakens en badjassen van doen...

Foto: Steve Van Opstal