Thierry R.

Lid sinds March 23, 2022

Buurtwerker Rabot-Blaisantvest

Alle bijdrage die door deze deelnemer zijn ingediend

Populair ideeën zijn geladen.

Thierry R.4 jaar geleden Het Rabot: een wijk die niet evolueert, gaat doodInspraak versus inmengingAls voetbalcoaches trappen Fars Chatha en Alain Van Der Linden niet alleen tegen ballen, maar regelmatig ook eens tegen de schenen. Sinds de opstart van het stadsvernieuwingsproject is de overheid enorm actief in de wijk: ze zet in op buurtwerk, welzijnswerk en sociaal werk. Onder andere via straathoekwerkers, zoals Ismaïl. Maar Alain en Fars herinneren zich nog een tijd toen de overheid in het Rabot vooral uitblonk in afwezigheid. Zo’n pendel durft inderdaad wel eens slingeren. Ismaïl: Je hebt organisaties die actief zijn in de wijk die ofwel zoals mij rechtstreeks voor het stad werken ofwel gesubsidieerd worden vanuit de Stad of de Vlaamse overheid. Die hebben een aantal doelstellingen op papier, maar die matchen niet altijd met de noden in de realiteit. We hebben dat al heel vaak aangekaart. Wij zouden veel meer en veel beter werk leveren, zeker met de de jongeren, maar ook op andere vlakken. En ik denk dat die boodschap ook wel bij het stad is aangekomen. Dus ze weten dat er wel iets moet veranderen, dat de manier waarop het nu draait niet meer werkt. Maar er is beweging. De voetbalclub die Fars en Alain in 2008 oprichtten FC Rabot, is volgens Ismaïl een belangrijke motor. Met FC Rabot bieden Fars en Alain niet enkel een wekelijkse voetbaltraining aan, ze voorzien ook begeleiding voor jongeren en delen hun hard vergaarde levenswijsheid. Het is niet zomaar een sociaal project, solidariteit is voor hen cruciaal.Fars:Die jongeren van FC Rabot in 2008 waren zeven of acht jaar in die tijd, en kijk nu: ze zijn nog altijd samen. Die zijn nu 19 of 20 jaar Ik weet nog dat eentje altijd op zijn nek zat, maar nu zou ik hem niet meer kunnen dragen. Het is een hechte groep en dat is mooi om te zien.Wij hebben dat zonder geld gedaan, en we doen dat nog altijd zonder geld. We krijgen geen subsidies, we krijgen niets. Ik heb daar geen problemen mee, ik ga ook geen geld gaan vragen. Organisaties willen zich zelf vaak verkopen met Torekens en subsidies en noem maar op. Maar wij hebben dat nooit gehad.Het Rabot is een goede buurt, het zijn goede mensen. Maar je hebt ook mensen nodig die erachter willen zitten. De mensen die altijd op hun bureaus zitten: die vinden wij laf. Wij doen ons ding met die jongeren. Er zijn enkele mensen die willen helpen, maar wij vragen geen hulp. Het enige wat wij vragen is: doe wat jullie moeten doen.Zonder financiering bereikten Fars en Alain iets waar veel organisaties van zouden dromen. Volgens Ismaïl is er een sterk en blijvend effect te zien op de jongeren uit de club.Ismaïl:Dat zijn jongeren die elkaar versterken in de positieve zin, je hebt ook jongeren die elkaar versterken in de negatieve zin. De jongeren die uit de voetbal van Fars en Alain komen, zijn elkaar blijven stimuleren in de positieve zin. Het zijn niet alleen de jongeren van de club die door hen beïnvloed werden. Door het goede voorbeeld te geven, brachten Fars en Alain ook andere ballen aan het rollen. Die liggen nu in het kamp van andere verenigingen en overheidsinstanties. Ismaïl: Doordat jullie bewezen dat het wel kon, hebben jullie het signaal gegeven: Hoe komt het dat jullie er niet in slagen en wij het wel kunnen? Met geld moet er nog meer mogelijk zijn. Ik denk dat die boodschap ook wel bij het Stad is aangekomen. Dus dat er wel iets moet veranderen, dat de manier waarop het nu draait en waarop het gedraaid heeft niet meer kon. Die organisaties zitten niet meer zo op hun gemak als vijf jaar geleden, ze merken ook wel de druk dat er iets moet veranderen. En dat alleen is al positief. Vijf jaar geleden was dat besef er niet, nu is dat er wel, en ik heb wel het gevoel dat er iets aan het bewegen is. Is dat op het punt gekomen waar we moeten zijn? Zeker niet, maar er is wel beweging. En dat alleen al stemt mij positief.De toekomst van het Rabot begint niet vandaag of morgen, ze is gisteren al begonnen. Verschillende initiatieven die ontstaan zijn in de periode toen de huidige Tondelierwijk als ‘De Site’ (2008-2018) werd aangeboden aan creatievelingen, leven vandaag nog door in de wijk. Behalve FC Rabot, zijn ook de weggeefwinkel, de volkstuintjes, het fietsenatelier en Manoeuvre kinderen van De Site: ondertussen volwassen organisaties die elke dag opnieuw het verschil maken in de wijk. Het Rabot is in volle ontwikkeling. Niet alleen nu, maar de afgelopen 200 jaar. De wijk ondergaat die verandering niet, ze wordt elke dag veranderd door haar bewoners: de Rabotiens.Na het historisch project De Vierkante Kilometer (STAM-Tina De Gendt) zochten de deelnemende ‘herinneraars’ mensen op die op de eerste rij zaten toen de veranderingen gebeurden: op vlak van identiteit en buurtgevoel, solidariteit en protest. Vier inspirerende gesprekken, opgetekend door Jordi Paridaens en in beeld gebracht door Leslie Saurus met: Philippe en Gustaaf: de herinneraar en de "ereburgemeester" in gesprekFars, Alain en Ismaïl: voet aan de bal, blik op de toekomstFatih en Mikail: geboren en getogen, maar in andere tijdenFatma, Sofie en Erik: hart voor de wijk, met de wijkEen open uitnodiging om te blijven spreken over het verleden van de wijk: om niet te vergeten wat gebeurd is en te blijven bouwen aan het Rabot van morgen.Inspiratie uit het verleden, voor de toekomst Ben je zelf actief in de wijk? Bouw je aan de toekomst of probeer je dingen te veranderen? Neem dan zeker een kijkje in het verleden! Misschien vind je daar wel de inspiratie, tips en ideeën die je zoekt! Neem contact op met buurtwerker Thierry Robesyn om je te koppelen aan iemand die vroeger al rond jouw thema actief was. Leslie Saurus vereeuwigt jullie gesprek!Mail naar: Thierry.Robesyn@stad.gent

Thierry R.4 jaar geleden Het Rabot: een wijk die niet evolueert, gaat doodLiefdadigheid versus solidariteitFatma Saouti en Sofie Stevens gingen samen op bezoek bij Erik Spiesschaert. Voor Sofie was het een eerste kennismaking met deze pionier van het samenleven, voor voormalig buurmeisje Fatma een blij weerzien. Erik en zijn vrouw Mieke waren nooit zomaar ‘de buren’. Toen ze in 1976 in de wijk kwamen wonen, was dat altijd met de bedoeling iets te veranderen vòòr de wijk. Op zijn palmares heeft Erik ondermeer crisisopvangcentrum De Schelp (1976), buurtorganisatie Het Vlot (1979) en de sociale kruidenier (2013) staan. Maar voor genoegzaam terugblikken, ben je bij hem toch aan het foute adres.Erik:In de armste wijk van Gent gingen ze natuurlijk geen buurtcentrum zetten. Ik was toen al niet meer bij 't Vlot maar 't Vlot heeft mij gevraagd of ik voor een jaar een groep wou trekken om toch een buurtcentrum in de wijk te krijgen. En inderdaad: op een jaar tijd hebben we het samen zo ver gekregen dat ze op het Rabot toch een stedelijk buurtcentrum gingen openen. Weet je waar het buurtcentrum ging komen? Aan de donkere poort, aan het Prinsenhof, aan de fabriek met een vierkante schouw. En toen heb ik mij vreselijk kwaad gemaakt tegen Martine De Regge, die toen in het buurthuis kwam. Toen is uiteindelijk voor de Jozef II-Straat gekozen.Tegenwoordig zet Erik zich vooral in voor de sociale kruidenier, waar hij voorzitter van is. Hoewel het initiatief hier in de wijk ontstaan is, is deze actief in heel Gent. Zelf staat hij ook af en toe in de winkel. De laatste jaren ziet Erik een belangrijke verandering. De buurt trekt steeds vaker de initiatieven zelf, hij doet het niet meer voor maar met.Erik:Als voorzitter stond ik zelf ook een keer per maand in de winkel. Ik wel weten wat het is. In die winkel staan, dat is verdorie lastig. Ik vind dat enorm chique, dat je dat kunt doen, niet voor die mensen maar met die mensen. Dat is eigenlijk een beetje mijn levenswerk dat werkelijkheid wordt. De Schelp, dat was voor anderen. ‘t Vlot, dat was eigenlijk ook nog voor anderen. En dan op het einde van mijn leven kan ik het doen met de mensen voor wie het initiatief bedoeld is. Ik vind dat fantastisch, dat is een vervulling. Niemand kan een ander emanciperen, dat kan alleen de persoon zelf. Maar tegelijk emancipeert niemand zichzelf alléén. In het Rabot zijn er altijd mensen geweest die klaar stonden voor de armsten en meest hulpbehoevenden, maar ze waren niet altijd met veel en ze bleven niet allemaal even lang. Die dunne lijn tussen solidariteit en liefdadigheid was, zeker in tijden van crisis, niet altijd even zichtbaar, dat is waar. Maar niets emancipeert een buurt zo erg als bewoners met een oprecht en volgehouden engagement.Het Rabot is in volle ontwikkeling. Niet alleen nu, maar de afgelopen 200 jaar. De wijk ondergaat die verandering niet, ze wordt elke dag veranderd door haar bewoners: de Rabotiens.Na het historisch project De Vierkante Kilometer (STAM-Tina De Gendt) zochten de deelnemende ‘herinneraars’ mensen op die op de eerste rij zaten toen de veranderingen gebeurden: op vlak van identiteit en buurtgevoel, solidariteit en protest. Vier inspirerende gesprekken, opgetekend door Jordi Paridaens en in beeld gebracht door Leslie Saurus met: Philippe en Gustaaf: de herinneraar en de "ereburgemeester" in gesprekFars, Alain en Ismaïl: voet aan de bal, blik op de toekomstFatih en Mikail: geboren en getogen, maar in andere tijdenFatma, Sofie en Erik: hart voor de wijk, met de wijk Een open uitnodiging om te blijven spreken over het verleden van de wijk: om niet te vergeten wat gebeurd is en te blijven bouwen aan het Rabot van morgen.Inspiratie uit het verleden, voor de toekomst Ben je zelf actief in de wijk? Bouw je aan de toekomst of probeer je dingen te veranderen? Neem dan zeker een kijkje in het verleden! Misschien vind je daar wel de inspiratie, tips en ideeën die je zoekt! Neem contact op met buurtwerker Thierry Robesyn om je te koppelen aan iemand die vroeger al rond jouw thema actief was. Leslie Saurus vereeuwigt jullie gesprek! Mail naar: Thierry.Robesyn@stad.gent

Thierry R.4 jaar geleden Het Rabot: een wijk die niet evolueert, gaat doodIdentiteit versus gemeenschapGeboren en getogen, Rabotiens in hart en nieren. Rappers Fatih De Vos (36) en Mikail Şahan (22) groeiden beide op in het Rabot. De oudste in de jaren 1990, de jongste in de jaren 2010. Maar last van nostalgie hebben ze niet. Zij zien de buurt en de stad als eeuwig veranderend. Fatih:Een stad mag niet stil blijven staan. Een stad moet evolueren en er zal altijd tegen elke verandering, wat er ook gebeurt, wel een soort weerstand zijn. Mensen houden niet van verandering. Ik vind het op zich niet erg dat buurten veranderen, ook niet dat er demografische veranderingen zijn, dat er een mix komt en er nieuwe soorten mensen komen. Er wordt geprotesteerd tegen het feit dat er Syriërs en Afghanen nu huizen kopen, er wordt geprotesteerd tegen het feit dat er middenklassers komen. Als er smurfen komen, gaan ze er ook tegen protesteren. Op zich vind ik niet dat je tegen elke verandering moet zijn, maar je moet wel altijd met een kritische blik blijven kijken naar het effect van die veranderingen op die buurt. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat die verandering niet nadelig zijn voor de mensen die er al waren? Maar als een stad niet meer verandert, dan is een stad dood. Niet alleen de buurt verandert, ook de mensen veranderen. Opgroeien in het Rabot, met die mix van mensen, sociale klassen en groepen in de buurt was een ding. De stigmatisering van buitenaf zorgde er echter voor dat ze in hun jeugd allebei worstelden met identiteit. Fatih, die opgroeide in de jaren 1990, vond houvast bij de buurt: Fatih: In het begin op school was ik beschaamd dat ik van die blokken kwam, maar later niet meer. Ik was trots, ik nam mensen uit mijn klas mee om ze de blokken te laten zien.In het begin was ik heel lang beschaamd dat ik uit het Rabot kwam. Ik zat op Wispelberg, een school in het centrum met kinderen uit veel ‘deftigere’ wijken. Doorheen de jaren, toen ik meer naar hip hop begon te luisteren en hoorde dat andere mensen ook van zo’n buurten kwamen, waar er ook armoede en drugs was, gaf dat een bepaalde trots. Ik heb die schaamte omgebogen naar kracht. “Moatje ik ben van ’t Rabot! Wa gade mij zeggen”. En op zich, het Rabot: dat valt nog heel goed mee.Mikail, die opgroeide in de jaren 2010, worstelde niet zozeer met het stigma van de wijk. Hij werd vooral geconfronteerd met de vooroordelen die daar leefden ten opzichte van zijn Turkse roots.Mikail:Identiteit, uzelf vinden, middelbaar. Dat was vooral een kwestie van: Ben ik Turk? Zeker in de klas. In het begin van het middelbaar onderwijs had ik ook nationalistische ideeën. Door input te krijgen van verschillende mensen of door zelf zelfbewuster te worden en meer naar mezelf op zoek te gaan, ben ik geworden wie ik vandaag ben. Als ik naar Turkije ga, vraag ik me soms af: Wat zou er gebeurd zijn als ik hier geleefd had in plaats van in België? Ik begon met een ander accent te spreken, zoals de Turken daar. Als ik dat deed, behandelden ze mij ook anders. Dus daar probeerde ik mij aan te passen aan het Turkse, en hier probeerde ik mij aan te passen aan hier. Wat ben ik? Uiteindelijk heb ik gedacht: ‘fuck die shit, ik ben wie ik ben’. Identiteit is meer dan je buurt en meer dan je land van herkomst. Het is een koffer waar heel veel in kan zitten. Door hem open te doen, kan je jezelf volgens Mikail en Fatih verrijken, zelfs als de mensen alleen de koffer blijven zien: ‘met migratie-achtergrond’.Fatih:Identiteit is meervoudig, het is als een artisjok. Ik voelde mij Belg, ik voelde mij Turk, ik voelde mij Gentenaar, ik voelde mij van het Rabot, ik voelde mij Moslim, dat zijn allemaal delen van mijn identiteit. Het is niet omdat je Turk bent, dat je geen Gentenaar kunt zijn. Daar beginnen mensen zich meer en meer van bewust te worden. Je hoeft geen kamp te kiezen. Je hoeft niet te zeggen dat je Turk bent en geen Rabotien. Je kan zoveel dingen zijn, identiteit is als een artisjok, het heeft veel laagjes. Ik wil mij niet aanpassen aan iemand die denkt in zwart wit. Ik ben daar voorbij, ik heb daar jaren mee gesukkeld met die identiteit, kiezen tussen Belg of Turk. Dat is ook een van mijn tracks. Maar nu ik dat helemaal heb overstegen, merk ik dat dat vooral de mensen rondom mij waren die mij dwongen een kant te kiezen, de maatschappij dwingt je om een kant te kiezen. Niet enkel identiteit is meervoudig, ook het Rabot zelf is dat. Het is kleurrijk en somber, traditioneel en modern, een eiland en een zee tegelijk. En net zoals een identiteit continu verandert, zo doet ook het Rabot dat. Tegen de tijd dat je er een definitie voor gevonden hebt, is ze al weer veranderd. Al 150 jaar lang.Het Rabot is in volle ontwikkeling. Niet alleen nu, maar de afgelopen 200 jaar. De wijk ondergaat die verandering niet, ze wordt elke dag veranderd door haar bewoners: de Rabotiens.Na het historisch project De Vierkante Kilometer (STAM-Tina De Gendt) zochten de deelnemende ‘herinneraars’ mensen op die op de eerste rij zaten toen de veranderingen gebeurden: op vlak van identiteit en buurtgevoel, solidariteit en protest. Vier inspirerende gesprekken, opgetekend door Jordi Paridaens en in beeld gebracht door Leslie Saurus met: Philippe en Gustaaf: de herinneraar en de "ereburgemeester" in gesprekFars, Alain en Ismaïl: voet aan de bal, blik op de toekomstFatih en Mikail: geboren en getogen, maar in andere tijdenFatma, Sofie en Erik: hart voor de wijk, met de wijkEen open uitnodiging om te blijven spreken over het verleden van de wijk: om niet te vergeten wat gebeurd is en te blijven bouwen aan het Rabot van morgen.Inspiratie uit het verleden, voor de toekomstBen je zelf actief in de wijk? Bouw je aan de toekomst of probeer je dingen te veranderen? Neem dan zeker een kijkje in het verleden! Misschien vind je daar wel de inspiratie, tips en ideeën die je zoekt! Neem contact op met buurtwerker Thierry Robesyn om je te koppelen aan iemand die vroeger al rond jouw thema actief was. Leslie Saurus vereeuwigt jullie gesprek! Mail naar: Thierry.Robesyn@stad.gent

Thierry R.4 jaar geleden Het Rabot: een wijk die niet evolueert, gaat doodGeslotenheid versus verbondenheidIn zijn living in de Victor Frisstraat, ontvangt de officieuze ‘ereburgemeester’ van de wijk, Gustaaf Moentjens, herinneraar Philippe Demeyer voor een gesprek over vroeger. Beiden zijn in het Rabot opgegroeid (Gustaaf in de jaren 1940, Philippe in de jaren 1960), weg gegaan en nadien teruggekeerd. Terug thuis komen op de plek waar je je kindertijd hebt beleefd, dat doet iets met je. Dat eiland, die veilige cocon waar ze opgroeiden, zag er plots anders uit door volwassen ogen. Niet beter, niet slechter, maar anders. Philippe:Wat belangrijk was voor het Rabot, is dat wij bijna letterlijk een eiland waren. In de periode van Gustaaf zeker, maar toen ik hier woonde in mijn jeugd in de jaren 1960 was dat fysiek ook nog zo. Want we hadden de Brugse Vaart, de Nieuwe Vaart en de Blaisantvest. Maar er heeft ook altijd een muur gestaan, want er was een station, het Rabotstation. Dus als je naar het centrum wilde van het Rabot dan moest je langs het Griendeplein. Dat plein is in feite de poort van het Rabot. Veel meer dan de Rabottorentjes, want die zagen we niet. Er was bijna niemand die op het Rabot woonde die het Rabot zag. Dat was buiten de wijk, het centrum was het Griendeplein. De trams van de stad Gent maar ook de bussen die naar Evergem gingen, hadden hun standplaats daar. Die geïsoleerdheid zorgde ervoor dat het een aparte wijk was, die uiteraard veranderd is vanaf het midden van de jaren 1960.Gustaaf zette zich na zijn terugkeer naar de wijk decennialang actief in voor de buurt. Ondertussen ervaarde hij bewust hoe zijn eigen ‘Rabotgevoel’ begon te veranderen. Tijdens zijn jeugd was het Rabot nog een gesloten gemeenschap geweest, amper verbonden met de rest van de stad. Gustaaf:Het Rabot was de Brugsevaart, de Elyzeese velden, de Nieuwe Vaart, dat was de kern van het Rabot. En als er iemand van de Brugse Poort kwam: “Joengne, manneke, wa komde gij ier doen? Oe veel tijd edde vandoen gehad voor hier te komen en hoeveel tijd peisde vandoen t’ebben veur wier weg te geroake?” Het Rabot: dat was van ons! Onze straat, onze wijk, we waren niet kwaadaardig, maar zo’n dingen werden wel gezegd.We wisten ook van niet beter en we gingen zelf ook niet ver van onze deur. We waren op de Muide niet welkom en we waren op de Brugse Poort niet welkom, we speelden op het Rabot.In de jaren 1930 en 1940 woonden in het Rabot nog (bijna) uitsluitend arbeiders. Wie geen arbeider was, kwam hier niet wonen of verhuisde snel. Vandaag is dat anders: het Rabot is een wijk met een enorme diversiteit aan beroepen, opleidingen en inkomensklassen.Gustaaf:Er was (in mijn jeugd, nvdr) een man die in de fabriek werkte, en zijn vrouw en kinderen ook. Maar in het leger is hij kapitein geworden en dat was de hoogste rang die je hier kon vinden. Daardoor was hij geen Rabotien meer want een kapitein van het leger dat hoorde niet thuis in de straat. Die is dan meteen verhuisd, dat werd niet aanvaard. Je moest op het fabriek werken, in dat milieu zitten of “ge woart nen blageur”.De geslotenheid en afzondering van de wijk bestond niet alleen in de hoofden, ze waren ook tastbaar aanwezig. Het Rabot was, door alle fabrieken rondom, een wijk vol muren. Dit onderscheidt het Rabot van de rest van de 19de eeuwse gordel, waar de wijkengrenzen doorgaans heel fluïde zijn.Philippe: Al die fabrieken hadden de onwaarschijnlijk rare gewoonte om hun fabriek te ommuren met hoge muren. Hier wat verder in de Kerkstraat, herinner ik mij dat iemand altijd in het donker woonde, want voor zijn huis stond een hoge muur. Heel de Opgeëistenlaan was ook één lange muur, want dat station moest beschermd worden. Maar dat gaf overal van die enorme muren. En we hebben dan ook nog eens het water. Nu is dat hier al meer open, maar die geslotenheid was bij die andere wijken al veel minder het geval. Je wist perfect wanneer je binnen of buiten het Rabot ging vroeger. Als je een van die twee bruggen over de vaart, het Griendepleintje of de Wondelgembrug over ging, dan wist je: ik ga naar de andere kant. In 2005 werd in het Rabot een grootscheeps stadsvernieuwingsproject opgestart dat tot vandaag loopt. De naam die hiervoor gekozen werd ‘Bruggen naar ‘t Rabot’ is bijzonder toepasselijk. Meer openheid, meer verbondenheid en meer erkenning voor het Rabot als volwaardig stadsdeel: wie kan daar nu tegen zijn? Die hechte geslotenheid van vroeger hoeft niet terug te komen, daar zijn Philippe en Gustaaf het over eens, maar misschien mag de pendel toch een stukje terugkeren. Het Rabot is in volle ontwikkeling. Niet alleen nu, maar de afgelopen 200 jaar. De wijk ondergaat die verandering niet, ze wordt elke dag veranderd door haar bewoners: de Rabotiens.Na het historisch project De Vierkante Kilometer (STAM-Tina De Gendt) zochten de deelnemende ‘herinneraars’ mensen op die op de eerste rij zaten toen de veranderingen gebeurden: op vlak van identiteit en buurtgevoel, solidariteit en protest. Vier inspirerende gesprekken, opgetekend door Jordi Paridaens en in beeld gebracht door Leslie Saurus met: Philippe en Gustaaf: de herinneraar en de "ereburgemeester" in gesprekFars, Alain en Ismaïl: voet aan de bal, blik op de toekomstFatih en Mikail: geboren en getogen, maar in andere tijdenFatma, Sofie en Erik: hart voor de wijk, met de wijk Een open uitnodiging om te blijven spreken over het verleden van de wijk: om niet te vergeten wat gebeurd is en te blijven bouwen aan het Rabot van morgen.Inspiratie uit het verleden, voor de toekomstBen je zelf actief in de wijk? Bouw je aan de toekomst of probeer je dingen te veranderen? Neem dan zeker een kijkje in het verleden! Misschien vind je daar wel de inspiratie, tips en ideeën die je zoekt! Neem contact op met buurtwerker Thierry Robesyn om je te koppelen aan iemand die vroeger al rond jouw thema actief was. Leslie Saurus vereeuwigt jullie gesprek!Mail naar: Thierry.Robesyn@stad.gent

Thierry R.

Alle bijdrage die door deze deelnemer zijn ingediend

Fars, Alain en Ismaïl: voet aan de bal, blik op de toekomst

Fatma, Sofie en Erik: hart voor de wijk, met de wijk

Fatih en Mikail: Geboren en getogen, in andere tijden.

Gustaaf en Philippe: de officieuze ereburgemeester en de herinneraar